varlanmışdı.

Allahın hökmü ilə mələk öz əvvəlki qiyafəsinə girib, vaxtilə qoturluq içində olmuş adamın yanına gəldi, dedi: “Mən fəqir adamam, yolda qalmışam, evə qayıtmağa yol pulum yoxdur. Allah xatirinə, mənə yardım et. Bir dəvə ver, onu minib evimə gedim”. Həmin adam bəhanə gətirib dedi ki, sürümün sədəqəsini artıq vermişəm, sənə veriləsi dəvəm yoxdur. Mələk onun ürəyinə rəhm salmaq üçün dedi: “Mən səni tanıyıram. Sən əvvəllər qotur olan, hamının iyrəndiyi, səfil halda yaşayan filankəs deyilsənmi? Səni sağaldan, zəngin edən Allah eşqinə, mənə yardım et”. Amma o adam öz keçmişinin inkar edib söylədi: “Səhv edirsən, mən o adam deyiləm. Bu dəvə sürüsü də mənə atamdan miras qalıb”. Onda mələk belə dua etdi: “Əgər yalan deyirsənsə, Allah səni əvvəlki halına qaytarsın”.

Mələk ondan ayrılıb getdi, o isə bəd duanın nəticəsində əvvəlki kimi qotur və səfil oldu.

Mələk əvvəllər keçəl olmuş kişinin yanına gəldi, yardım istədi. Amma o da yardım etmədi, üstəlik, Allahın lütfü ilə şəfa və var-dövlət qazandığını dandı. Mələyin bəd-duası ilə o da öz keçmiş halına qayıtdı.

Mələk bu dəfə üçüncü adamın yanına gəldi: “Fəqir adamam, yolda qalmışam. Evimə qayıtmağa imkanım yoxdur. Sənə korluqdan şəfa vermiş Allaha xatir, mənə bir qoyun ikram et, kəsib ətini yeyim, bədənimə qüvvət gəlsin”. Bu adam o biri ikisindən fərqli olaraq belə cavab verdi: “Doğrudur, mən həqiqətən əvvəllər kor idim, Allah gözlərimi mənə qaytardı. Sürünün içindən ürəyin istəyən qədər qoyun götürə bilərsən. Mənə şəfa vermiş Allaha and olsun ki, sənə mane olmaram”.

Mələk cavab verdi: “Bütün sürü sənin olsun. Bu, sizin üçün bir imtahan idi. Sən imtahandan üzüağ çıxdın. Allah səndən razı qaldı, o biri iki nəfərə isə qəzəbləndi”.

(Səhihül-Buxaridəki 3464-cü (Əhadisül-ənbiya), Səhihü Müslimdəki 7431-ci (Kitabüz-zöhd) hədislərin əsasında).