Həyat qəribədir. Amma
onun qəribəliklərini biz
başa düşmürük. Bəzən
əlimizdə ki xoşbəxtliyi
görmürük onun dəyərini
isə itirəndən sonra bilirik.
Amma artıq gec olur.
Ayan dükanda satıcı
işləyirdi. Bir gün dükana
gələn cavan bir oğlan
yolu azdığını söylədi. Mən
buradan necə çıxa
bilərəm??? Siz hara
getmək istəyirsiniz???
Mən dənizə getmək
istəyirdim amma yolumu
azdım. Bu döngəni keçin
düz gedin yolun sağ
tərəfində bazar yazılıb
oradan sola dönün. Çox
sağ olun xanım çox
minnətdaram. Adım
Nihatdır. Bəs sizin??? Sağ
olun deyə Ayan cavab
verir. Adının gizli
qalmasını istəyən qız ona
adını demək istəyirdi
amma nədənsə demədi.
Səhəri gün isə gələndə
yenə o oğlan dükanın
qarşısında durmuşdu.
Əlində olan bir dəstə
qırmızı gül ilə. Qız onu
görəcək özünü itirdi
amma nə deyəcəyini
bilmədi. Mən sizə öz
minnətdarlığımı
bildirmək istəyirəm.
Xahiş edirəm bunu mənə
çox bilməyin. Bəli onların
tanışlığı belə başladı.
Ayan özünü yuxuda hiss
edirdi. Ona elə gəlirdi ki, o
yuxu görür. Axı ola
bilməz mən necədə
xoşbəxtəm. O uşaq vaxtı
ana və atasını itirmişdi
özü də nənəsi ilə
yaşayırdı. Ehtiyac
üzündən işləyirdi. Amma
Nihat çox varlı, adlı sanlı
bir ailənin oğlu idi. Nihat
ilk dəfə idi ki, özünü belə
xoşbəxt hiss edirdi. Sanki
həyatın mənasını Ayanda
görürdü. Hər gün səhər
gül dəstəsi ilə Ayanı
qarşılayırdı. Və nəhayət o
özünü toplayıb Ayana
onu sevdiyini dedi.
Beləliklə də onlar ailə
həyatı qurdular. Hər şey
nağıl kimi idi. Onların hər
günü sevinclə keçirdi.
Günlərin birində Ayanın
aldığı xəbər onu çox
sarsıdır. Ayan heç vaxt
ana olmayacaq. Bunun
çarəsi yox idi. Ayan hər
günü üzüntü içində
keçirirdi. Amma nə etməli
olacağa çarə yoxdur.
Buna baxmayaraq Nihat
hər gün ona deyirdi Ayan
mən səni sevirəm əsas
budur. Qismət bu imiş.
Allah nə qoyubsa o da
olacaq. Heç ürəyini sıxma
o qədər ana sevgisindən
məhrum uşaqlar var. Sən
öz analıq sevgini
onlardan birinə
verərsən!!! Beləcə illər
keçdi. Nihat iş üçün