n bezmişəm!!!
Sağ ol belə deməmiş
dəstəyi asdı. Ayan sanki
artıq dəli olurdu. 3 ay
keçdi. Hər günü zəhər
olmuşdu Ayanın. O hətta
neçə dəfə özünə qəsd
etmək belə istəmişdi.
Amma yalnız və yalnız
ümidi onu yaşamağa
vadar edirdi. Qapı çalındı.
Səhər tezdən Ayan qalxıb
qapını açdı. Bu onun
rəfiqəsi idi.
-Niyə gəlmisən yenə onun
başqasını sevdiyini
deməyə?!
-Ayan məni dinləməlisən!
Məni dinləməsən də heç
olmasa bu zərfi oxu.
Ayan zərfi alıb oxumağa
başladı.
Salam mənim əzizim
Ayan. Təəccüblənmə bu
mənəm Nihat. Bağışla
məni. Mən səni bu 3 ayda
çox hirsləndirdim. Sənin
xətrinə belə dəydim. Mən
istəmirdim sən mənim
necə əzab çəkdiyimi
görüb üzüləsən. Mənim
axırıncı müayinəm pis
çıxdı. Mənim başımda ki
ağrıları xatırlayırsan.
Onlar məndə xərçəng
xəstəliyinin əlaməti imiş.
Məni bağışla sevgilim.
Mən sənin üzülməni
istəmirdim amma mən
sağalacağıma ümid
edirdim. Bu gün oktyabr
ayının 5-dir. Yəqin ki, sən
bu məktubu oxuyanda
mən artıq həyatda
olmayacağam. Amma hər
halda zərfin içindəki
açarları götür. O həmin o
ağ evin açarlarıdır. Orada
restoran açarsan. Bir də
yadından çıxmasın ki, sən
yaşamalısan. Mən səninlə
olacağam. Əlvida
mələyim.
Məktubu oxuyacaq Ayan
sanki yuxudan ayıldı. Ola
bilməz deyə qışqırmağa
başladı. Ayan rəfiqəsinin
bu sözlərinə inanmayaraq
mən Nihatın yanına
gedirəm dedi. Rəfiqəsi
isə cavabında Ayan, o
artıq həyatda yoxdur,
onun ailəsinə də xəbər
ver!!!
Beləcə illər keçdi. İndi
dəniz kənarındakı, ağ
evdə tamam başqa bir
sevinc var. Bu gün Ayan
uşaq evindən götürdüyü
oğlu Nihatın ad gününü
qeyd edir. Tez-tez dənizə
tərəf gedib öz özünə
nəsə danışır və sanki o
başını kiminsə çiyninə
qoyur. Bilmək olmaz
dünya qəribədir. Bəlkə də
o Nihatla birgədir...
Fikirlərinizi