Yeni il yaxınlaşırdı. Hicranın işi çox idi. O da qonşu gəlinlər  kimi, ev-eşiyi yığışdırmış, əl-ayaq işlərini görüb qurtarmışdı. Biş-düşlə məşğul olmaq, şir-şirniyyat bişirib, bayram tədarükü görmək istəyirdi. İstəyirdi ki, balalarının, ailəsinin bayram süfrəsi layiqincə olsun. Gəlib-gedən olardı. Qonaq-qaranın qabağında utanmaq istəmirdi.
Lakin bunlar onu narahat etmirdi. Onu narahat edən başqa səbəb idi.
Hicran  yaş yarımlıq olanda anasını itirmişdi. Ondan sonra dünyaya gələn bacısı doğulanda itirmişdi anasını. Heç üzünü  də, səsini də təsəvvür edə bilmirdi.  O gözəl anasının, adı da Çiçək, özü də çiçək kimi gözəl anasının. O, bu haqda artıq böyük qız olanda, yəni orta məktəbin səkgizinci sinfində oxuyanda xəbər tutmuşdu. Sanki, külli aləm başına uçmuşdu. Lakin Səlimə ona elə ana olmuşdu ki,o, ögeylik nədi, bilməmişdi. O zaman ana nənəsi  nişanli kiçik qızının nişanını qaytarmış, çox böyük müsibətlə Hicrana ana olmasını istəmişdi. Hicranı ögey ana əlinə verməmək üçün kiçik qızı Səliməni yeznəsinə ərə vermişdi.
Bütün bunlar  çox çətinliklə başa gəlmişdi. Doğrusu bu Səmər arvadın fikri olmamışdı. Onu yeznəsinin qohumları bu fikrə yönəltmişdilər. "İki söz bir cadıdır" deyərlər. Yazıq, dərdli arvad bu yolu doğru sanmış, Səlimənin məhəbbətini, nişanlı olduğunu nəzərə almadan,nişanı bir andaca qaytarmışdı.
Lakin Səlmə bu işə asanlıqla razı olmamış, düz beş il göz yaşı axıda-axıda  ata evi ilə ər evinin yollarında qalmışdı. Dəfələrlə ,qaçıb anasının yanına getsə də,beş-üç gündən sonra, yenə də onu ya yoldaşı-Hicranın atası Əhməd  gəlib aparmış,ya da Əhmədin atası Həsən kişi  gəlib söhbətdən ,nəsihətdən edib gəlinini evinə aparmışdı.
Beləcə də yavaş-yavaş illər keçdikcə Hicranın bacıları və bir qardaşı dünyaya gəlmişdi.
İllər keçmiş artıq Hicranın da üç oğlu var idi. Orta səviyyəli  bir ailə olaraq yaşayırdılar. Lakin, atası evi,son zamanlar çox kasıblamışdı. Bəzən çörəyi belə nisyə alırdılar. Əslində Əməd kişi elə də təmbəl, işsiz adam olmamışdı. Amma son