girirsiniz?'' deyə qışqırdım. Mənə qulaqlarımı cıracaq qədər qalın çızırtılı bir səslə, "Sənin üçün gəldilər, öləcəksən..., vetülü kelabun şefria acı" deyərək, qışqırmağa başladılar. Pəncərədən başımı çıxarıb qışqırdım, kömək istədim. Qonşular evimə toplandı, olub bitəni izah etdim və aldığım cavab isə bildiyim bir cavab idi... ''Müsəllət'' olmuşlar idi mənə. Ruhumu ələ keçirmişdilər. Yaxşı bəs niyə? Nə etmişdim onlara? "Vetülü kelabun şefria acı" bu sözlərin mənası nə idi? Niyə hər gün qapım döyüldüyündə başqa şəkillərdə evimə gəlirdilər? Niyə Allahım, nə səbəbə? Həyatımda günah işləmədim, evlənmədim belə, köməyə möhtaclara kömək etdim. Amma bura qədər daha çox dözə bilməyəcəyəim onları görməyə. Səslərini eşitməyə, üzlərini görməyə, bu qorxuyla yaşamağa. Əlvida gözəl dünya, məni bağışla