bil şamı kimsə üfürüb söndürdü. Çaşıb qaldım, biraz da qorxdum doğrusu. Şamı güzgünün yanına qoyub mətbəxə kibrit dalınca yenidən getdim. Kİbriti götürüb yataq otağına çatmışdım ki, şüşə qırılması səsi eşitdim, artıq öz-özümə vahimələnməyə başladım. Güzgünün qabağına çatanda kibriti yandırıb şama tutdum. Otaq az da olsa işıqlandı. Başımı qaldıranda güzgünün iki yerə ayrıldığını gördüm. Az qala dəli olacaqdım. Üzümü iki yerə bölünmüşdü güzgüdə. Güzgüdən baxanda arxamda qaranlıq bir kölgə dayanmışdı. Qorxumdan qışqırmağa başladım. Arxama çevriləndə üzünü gördüm onun. Çox qorxunc idi. Əlim şama dəydi, yerə düşüb söndü, hər tərəf qapqaranlıq oldu. Otağın bir küncünə keçib ağlamağa başladım. Amma qaranlıqda qıpqırmızı gözləri olan bir üzün mənə tərəf gəlməsini görəndə ağlımı qaçırdım, deyəsən gözləri idi, qaranlıq olduğu üçün özü görsənmirdi. Qorxumdan bütün bədənim tutuldu, dilim qurudu, sanki otaq başıma fırlandı, gözümün qabağı qaraldı... Daha sonrası yadıma gəlmir. Gözümü açanda xəstəxanada idim. Atam anam başımın üstündə. Nə qədər çalışsam da danışa bilmirdim. Sadəcə baxdım və yenə özümdən getdim. Deyəsən 3 gün idi gözümü açmamışdım. Aylarla müalicə aldım. Onlar da çox peşman olmuşdular evdə məni tək qoyduğuma görə. Psixioloji müalicə alsamda dilim açılmamışdı, artıq gecələr hər şeydən diksinməyə başlamışdım öz-özümə. Molla yanına aparandan sonra aydın oldu ki, məni şeytan tutub, bir neçə dua oxuyub yazdıqdan sonra özümdə bir yüngüllük hiss etdim. Bir neçə gün keçdikdən sonra dilim açıldı, amma qüsurlar qlmışdı. İndi 23 yaşımın olmasına baxmayaraq güzgüyə baxmağa çəkinirəm. O gün gördüyüm isə dünənki kimi