olub olmadıgına" baxaq dedi, qapını acar acmaz qapının yanından sürətlicə qaraltının keçdiyini gördük. Qız donub qalmışdı, heç tərpənmirdi də, birdən nə oldusa geri çevrilərək "sıradakı mənəm, sonra da siz" deyə pıçıltı ilə danışdı. Səsi və hərəktləri çox qəribələşmişdi, üzünün rəngi də solğun görsənirdi. Qapıdan çıxdı meşənin içinə doğru gedirdi, arxasında nə qədər səslənsək də, sanki bizi eşitmirdi. Gedişi də qəribə idi, bir neçə dəqiqədən sonra meşənin qaranlığında yoxa çıxdı. Leyla ilə arxasından çıxdıq, burda daha çox qala bilməzdik. "Gəl mənimlə" dedim. Necə olursa olsun birtəhər evin yolunu tapmalı idim. Leyla arxamca qaçaraq gəlirdi. Ağacların yanından qaça-qaça gedirdik, deyəsən yolu tapmışdım, qarşıdan gələn işıq evimiz idi deyəsən, Bir az sevinəcək halda arxama çevrildim ki, Leylaya deyim. Amma heç kəs yox idi, qışqırıb çağırmağa başladım, yalnız ağacdakı quşların səsləri gəlirdi, Leyladan xəbər yox idi. eve çatdığımda hər kəs "harda idin?" deyə soruşmağa başladı, olanları izah etdim, amma ınanmadılar. Hadisənin sabahısı günü Leyla ortaya çıxdı, amma üzü-gözü cızıq-cızıq idi. Qaranlıq olduğundan görməyib "ağaca dəydiyini və huşunu itirdiyini" dedi. Bir neçə saat sonra meşədən İpəkin cəsədinin tapılması xəbərini eşitdik. Amma Nurdan hələ də xəbər yox