Bu hadisə basımızdan 2 il onca baş verdi. O zaman 16 yasındaydım, evimizin bir az qarşısında meşəyə geden bır yol var. Bir gün dostlarımla meşəyə dogru qaçışa çıxdıq. Yolu bir tək mən bilirdim. Qaça-qaça meşəyə çatdıq, orada biraz istirahət edəcəkdik, ona görə evdən biraz erkəndən, gün batmamış çıxmışdıq, axşamüstü 6 da çıxıb 15 dəqiqədə meşədə olmamıza rəgmən meşədə hava tam aydın deyildi, nə oldugunu anlaya bilmədik. Tez qayıdacağımızı düşünüb cib telefonlarını evdə buraxmışdıq. Hava qaraldığı üçün yolun hara getdiyini xatırlaya bilmirdim. Xatırladıgım tək bir şey vardı o da rəhmətli babamın bu meşədəki kiçik evinin yolu. Dostlarıma bu gecəni babamın evinde keçirə bilceyimizi söledim.Onlar da başqa çarələri olmadığı üçün qəbul etdilər. Lakin babamın bu meşədə azaraq bilinməyən səbəbdən öldüyünü deməmişdim. Bilselerdi gəlməzdilər. Babam gəncliyində həmişə bu meşədə qaçışa çıxardı, istirahət etmək üçün bu balaca komanı hazırlamışdı. Eve çatdıq, qapıları və şüşələri yaxşıca kilidlədik çünki qorxunc bir meşədə təmtək idij. Belkə də deyildik. Qapıları və şüşələri yaxşıca bağlasaq da iceride qəribə bir sərin külək əsdi. Bir müddət sonra yüngüldən uğultu səsləri eşitməyə basladık. Mən xaric kımse bunun nə oldugunu başa düşməmişdi. Onları qorxutmamaq üçün, "küləyin səsidi" deyə səsləndim. İçimdən "görəsən gerimi dondu" deyə dusunmeye basladım… O sırada dostlarımdan biri mənə yaxınlaşıb "burda nə oldugunu izah et!" deyə bağirdı. Mən də onlara her seyi izah etdim. Aramızda ən cox qorxan İpək və Nur idi. Leyla və mən çox qorxmurduq. Mən "nə də olsa babam mənə zərər verməz" deyə düşünürdüm. Leyla isə onsuz da cəsur bir qızdı. Pəncərələri kılıtlememıze regmen acıldılar və qapı döyülməyə başladı, heç kim yaxınlaşmadı, amma qapı astaca öz-özünə açılmağa başladı. Qorxudan gözlərimizi bağladıq, o sırada içəriyə birinin girdiyini hiss etdik. İpəkin qışqırıq səslərini eşitdik, gozlerimizi açdıgımızda pəncərələr və qapı bağlanmış, İpək isə ortadan yox olmusdu. Nur "qapının kılıtlı