böyüyürdüm. Yaşıl- yaşıl yarpaqlarım varidi. Bir səhər günəş çıxanda oyandım. Həyətdən yad adamların səsi gəlirdi. Nəsə danışırdılar, mübahisə edirdilər. Görünür nədəsə razılaşa bilmirdilər. Az keçmişdi ki 2 kişi gəlib bizi torpaqdan çıxarmağa başladılar. Çıxara- çıxara da öz aralarında danışırdılar. - Yoox yaxşı maldı dəyər o qiymətə. - Həə əntiqə siqaret çıxacaq bundan. Bizi torpaqdan çıxarıb maşının yük yerinə qoydular. Gördüyüm son olaraq, sahibimin sevincək əlindəki yaşıl kağızları sayması, Elnurun isə əlindəki şokoladı yeyərək kədərlə maşının arxasınca baxması idi. Həə bir də bizim yerimizdə qalan alt- üst edilmiş, əzilmiş torpaq… O gündən qara günlərim başladı. Əvvəlcə bizi bumbuz suda yudular. Sonra qaynar istidə yandırdılar. Sanki cəhənnəmə düşmüşdüm. Yaşıl yarpaqlarım qapqara kömürə döndü. Amma bu hələ harasıdı? Bizi bir maşına salıb tikə-tikə doğradılar. Yenə də ölməmişdim. Sanki günahlarını yuyurmuşlar kimi məni kağı parçasına büküb qutuya qoydular. Sonra… Sonrası çox adi keçdi. Qaranlıq zirzəmidə uzun illər qaldım. Bəlkə 10 il bəlkə 20 il.. Artıq ordan çıxacağıma ümidim qalmamışdı. Amma bir gün anbarın qapısı açıldı və bizi gün işığına çıxardılar. Dükanlara və köşklərə payladılar. Mən köşkə düşdüm. Xoşbəxt idim. Azadlıqda idim. Amma hardan biləydim ki, azadlıq insana elə- belə verilmir. Qurbanları böyük olur, ölüm olur. Bu bir azadlıq deyil, ölüm hökmü verilən insanı asmaq üçün şəhər mərkəzinə gətirməsi idi. Ölümün özü idi… Köşkdə rahat idim. Bundan sonra əzilməyəcəyimi, parcalanmayacağ ımı ağrımayacağımı düşünmüşdüm. Amma bu rahatlığım da uzun çəkmədi. Mən olduğum qutunun ağzı açıq idi. Hər gün insanlar gəlibsatıcıya “Siqaret ver ” deyərək, qardaşlarımdan birini ikisini götürüb aparırdılar. Nə qədər boylanıb baxmağa çalışsam da, onlarla nə etdiklərini, niyə apardıqlarını görə bilmirdim. Amma içimə nəsə qorxu dolmuşdu. Yaxşı şeylər olmayacağıı hiss edirdim. Hər keçən gün qutudakı qardaşlarımın sayı azalırdı. Sıra mənə çatırdı bilirdim. Sonunda qutuda