düşmüşdüm. O isə kefi kök görünürdü. Son puluna aldığı siqaretin dadını çıxarırdı deyəsən.. Qışqırmaq, onu saxlamaq istəyirdim, qurtulmaq istəyirdim, yaşamaq istəyirdim. Amma səsim çatmırdı. Yavaş- yavaş yox olduğumu hiss edirdim. Acı çəkirdim. Məni bu qədər istəklə alandan sonra niyə belə incitdiyini anlamırdım. Axı mən kiçik olanda atası ona demişdi ki, məni çox istəyəcək, əzizləyəcəklər. Bunu deməmişdi axı. Yox! Mən ölmək, yox olmaq istəmirəm… Yooooox!… Az sonra oğlan yerindən ağır-ağır durdu. Məni yerə atıb tapdaladı. O an canım çox yandı. Sanki həyatdakı uğursuzluğunun səbəbi mən idim. Sankiatasının xəstə olmasının səbəbi mən idim. Sanki ailəsinin ac qalma səbəbi mən idim. Sanki onu işdən mən qovdurmuşdum… Sanki insanlara olan bütün acığını məndən çıxırdı.. Artıq mən də lazımsız idim.. Adi tullanmış, tapdanmış, əzilmiş siqaret kötüyü idim. İnsanlar yanımdan keçərkən mənə nəzər salmırdılar belə. Niyə bura düşdüyümü, necə bu hala gəldiyimi düşünmürdülər belə… Yağış isə yağmağa davam edirdi. Yalnız o mənə təsəlli verirdi. Az da olsa ağrılarımı yüngülləşdirird