O günü yaxşı xatırlayıram. İlk dəfə idi ki, bir insan məni ovucuna alaraq müraciət edirdi. Ümüd dolu nəzərlərlə mənə baxaraq danışırdı: ” Az qaldı, lap az qaldı… Daha uşaqlar “Ata acıq” deyə ağlaya-ağlaya üstümə gəlməyəcəklər. Daha hər gün quru kartof yemək məcburiyyətində qalmayacaqlar. Hələ sən böyü. Onlara ət də alacam, şirniyyat da, meyvə də.. Hələ gəzməyə də aparacam Bakıya. qoy görsünlər necə gözəl yerlər var. Təki böyü sən.. “ Hələ bundan sonra çox danışdı, arzularını, xəyallarını saydı. Sonra məni və digər qardaşlarımı götürüb həyətə çıxdı. Yeri əvvəlcədən belləyib hazırlamışdı. Bizi torpağa səpməyə başlayırdı ki, üzü- gözü çirkli, dərisinin rəngi gündən qaralmış, pal- paltarı yuyulmaqdan süzülmüş 5-6 yaşlı oğlan uşağı kişiyə yaxınlaşdı. Bizə baxıb soruşdu : - Ata, bular nədir? - Bunların adı tütündü Elnur. Onu əkib ata pul qazanacaq, sənə maşın,paltar, şokolad alacaq. Uşaq məni əlinə götürüb maraqla və diqqətlə baxdı. -Ata, bunlarla alacaqsan o saydıqlarını mənə? Axı bular çıqqılı qara daşlardııı - Yox oğlum onlar daş deyil, bu torpağa əkəndən sonra onlar böyüyəcək yaşıllaşacaq, sonra əmilər gəlib aparacaq. Əvəzində isə çoxlu pul verəcəklər ki sənə maşın alım. Deyəsən balaca Elnur əvvəllər pul sözünü eşitməmişdi. Ona görə atasına - Pul nədi ki? Neynirik pulu? Mənim bulardan xoşum gəldi, aparmasınlar. Sora darıxallar axı bizim üçüün. Mən nənəgilə gedəndə darıxıram ev üçün olar da darıxallar.- dedi - Yoox darıxmazlar balaca. Onu aparanlar onu çox istəyəcəklər. İsti yerdə , xüsusi qabda saxlayacaqlar, heç incitməyəcəklər . Yeni dostları olacaq. Həm də əgər onlar getmese biz ac qalarıq axı.. Bu sözdən sonra uşaq heç nə demədi. Deyəsən, atasının dedikləri ağlına batmışdı. Aclıq hissi ona çox tanış idi və bu hiss etmək istədiyi ən sonuncu şey idi. Ona görə də kənara çəkilərək atasının bizi basdırmağına baxmağa başladı. Mənə də maraqlı gəlmişdi. Yeni dostlar, isti yer, əzizlənmək.. Artıq bir neçə ay keçmişdi. Mən böyüyüb torpağın altından çıxmışdım. Getdikcə də