Yenə bu sahil, bu qumsal...bu dəniz.
Amma nə bu qumsalda əyləşmişəm, nə də dənizlə dərdləşirəm. Dənizə də küsəm, qumsala da...

Çünki,səni məndən alıb aparan dəniz sanki boğub öz sularında...səni də...sevgimi də...
Və heç qaytarmaq fikri yoxdu deyəsən.
Dənizin qumsala gətirdikləri zibillər,tullantılar və kimlərinsə artığıdı.Mən necə gözləyim səni dəniz qaytaracaq deyə...axı sən nə zibil, nə tullantı, nə də kiminsə artığı deyilsən...
Dənizlə barışacağım heç ağlımdan da keçmir.
Amma mən əsas qumsala küsmüşəm və bəlkə də nifrət edirəm ona.Çünki ləpələrin qumsala çırpılıb qum dənələri arasından süzülərək getdiyi kimi sən də həyatımdan gedərkən qumsal bənd olub kəsmədi yolunu...
Getmə...qal demədi...
Sanki əlbir idi dənizlə, ayırmaq istəyirdi səni məndən...
İstəyinə çatdı...gedərkən nə ürəyimi, nə də sevgimi apara bilmədin özünlə. Çünki səni qəlbimlə yox, ruhumla sevirdim...
Sevgimisə apara bilməzdin, qopara bilməzdin məni məndən.
Aparsaydın da cəsədimi özünlə sürükləməli idin...
İndi mən gələn gəmilərin sahilə gəlməsini gözləyib səni görməyi ümid etmirəm.
Mən mayak olub gəlişini gözləmirəm,mən mayak olub getdiyin yollara işıq salmağa çalışıram ki, yolunu səhv salıb bir vəfasıza rast gəlməyəsən...
Rast gəlibdə mayak olmayasan MƏNİM KİMİ...