5 Oktyabr: Bu gün var edildim. Buradayam. Varım. Müdhiş bir duyğu bu. Var olduğumu hələ anam və atam bilmir.

Bir alma nüvəsindən belə kiçiyim. Amma nə də olsa, mən mənim. Varım ya! Bu mənə çatır. Hələ bədənim müəyyən naməlum, yüzüm yox amma, varlığımı və mənliyimi hiss edə bilirəm. Bir qız olacağam və baharda çiçəkləri sevəcəyəm.

19 Oktyabr: Bir az böyüdüm. Tərpənməm mümkün deyil. Anam hələ fərqində deyil amma onun qanıyla bəslənirəm. Ürəyini gəzib gələn isti qan mənə gəlir. Məni sevəcək bir ürəyin tərpənmələrini indidən hiss edirəm. Anam məni çox sevəcək. Anam üçün gözəl bir sürpriz olacağam.

23 Oktyabr: Heç görə bilmədiyim bir əl ağızımı formalandırmağa başladı. Dodaqlarımda onun dokunuşunu hiss edirəm. Bu "əl"in toxunduğu yeyərlər dodağım damağım olur. Düşünün bir il sonra bu əlin toxunduğu yerdə təbəssümlər açacaq, güləcəyəm. Dodağımdan və dilimdən sözlər töküləcək. Hərhalda əvvəl "Ana!" deyəcəyəm. Ana eşidirsənmi məni? Səninlə danışacağam. Sənə güləcəyəm. Kimilərinə görə hələ daha var deyilmişim… Necə olar? Varım və gülücüklər təqdim edəcək dodaqlarım da olmaq üzrə ya… Həm sonra bir çörək qırıntısı nə qədər kiçik olursa olsun yenə çörəkdir. Elə deyilmi anacığım? Ah bir danışa bilsəm!

27 Oktyabr: Bu gün çox xoşbəxtəm. İçimdə şirin bir tərpənmə başladı. Artıq bir ürəyim var. Ürəyim atmağa başladı. Həyatım boyunca belə atıb dayanacaq. Sevgilərlə dolduracağam ürəyimi. Eynilə anamınkı kimi... Anam bədənində iki ürəyin birdən atmağa başladığını bilsəydi nə qədər sevinərdi! eşidirsənmi ana?

2 Noyabr: Hər gün bir az daha böyüyürəm. Qollarım və qıçlarım da formalanmağa başladı. Hələ bir böyüsün qollarım bax necə qucaqlayacağam səni anacığım. Bu ayaqlarım da tamamlansın da, birlikdə çiçəkli bağçamızda gedərik. Bəlkə birlikdə məktəbə gedəcəyik.

12 Noyabr: Ah bəli… Bunlar, bunlar nə qədər sevimli və kiçik şeylər. Aman Allahım barmaqlarım da çıxmağa başladı. Bunlarla çiçək yığacağam, anamın əlini tutacağam, qələm tutacağam. Bəlkə də gözəl bir şeir