yaşa həyatını. Unut bizi. Yığışdır nəyin var get. Gələndə səni gözüm görməsin.
Sevinc telefonda eşitdiklərinə inana bilmirdi. Bu nə deməkdir axı? Özü də "Nəyin var, götür get atan evinə!" deyib zəngi kəsməsi son nöqtə idi. Bəli, Sevinc o evə təkcə gəlinliklə gəlmişdi. Heç nəsiz. Indi də aparılası bir tək öz canı idi. Odur ki, gözünün yaşını silərək qapıdan çıxdı... Dilarə qızının nələr yaşadığını yaxşı bilirdi. Özü də Sevincin arzusunda olmuşdu illərlə. Buna baxmayaraq o beş il ərzində Allaha həmişə şükr edib ki, "Allahım nə yaxşı ki, Musa kimi bir insanı qarşıma çıxartmısan."
Bəli, Dilarə yoldaşını çox sevirdi. Onun ölməyinə baxmayaraq, namusu ilə qızını böyütmüşdü. Qardaşı Cavidin köməyi ilə acılı günləri geridə qoymuşdu. Amma o yağışlı gecə Sevincin suyu süzülə-süzülə qapıdan girməsi heç gözünün önündən getmirdi.
- Görəsən balama nə olub? Axı niyə susur?
Sevinc artıq 2 gün idi ki, ata evinə gəlmişdi. Vahidin evindən çıxanda üstündə sadəcə yol pulu vardı. O pul isə rayona kimi gəlməyə yetərli idi. Rayondan kəndə kimi isə Sevinc piyada gəlmişdi. Yağış güclü yağırdı. Lakin Sevincin gözlərindəki yaşı yuyub apara bilmirdi. Bütün yolu ağlamışdı.
"Vahid, axı mənə niyə yalan dedin? Axı məni niyə qovdun?", bu cür fikirlər Sevinci tərk etmirdi...
Anasının 2 gündür bitib-tükənməyən suallarına cavab vermirdi. Daha doğrusu cavab vermək belə ona ağır idi. Lakin daha susmayacaqdı. Axı bir tək anası vardı. Onu incidə bilməzdi.
-Sevinc, qızım, nə olub axı? Niyə dinmirsən?
-Heç nə olmayıb ana, səninçün darıxmışdım.
-Bəs niyə Vahid səni gətirmədi? Niyə o gecə piyada gəlirdin?
-Vahid telefonda danışanda dedim anam üçün darıxmışam. Dedi get gör ananı. Yolda marşrut xarab oldu. Başqasının maşınına da minmədim.
Bəli, Sevinc ilk dəfə idi ki, anasına yalan deyirdi. Amma bu Dilarənin gözündən yayına bilməzdi. Axı qızını çox yaxşı tanıyırdı. Hər suala cavab verərkən gözlərini yayındırması, yanağının qızarması, əllərinin titrəməsi çox şeydən xəbər verirdi. Sevincin