n yayındırdığı gözlərə baxaraq "Axı niyə? Niyə yalan deyir mənə?" bu suallar onun beynində fırlanmağa başladı. Birdən qərara gəldi:
- Sevinc sən ki, mənə düzünü demirsən, onda gedirəm Arifəgildən sizə zəng etməyə. Qoy, qaynanan mənə desin görüm nə olub.
- Dayan! Ana, getmə.
Sevinc həyəcanlandı. Amma anasına neçə gün yalan deyəcəkdi ki?
-Gəl hər şeyi danışım. Amma bir də zəng etmə o evə. Xahiş edirəm.
Sevinc anasının əllərindən tutub divanda əyləşdi. O ana kimi yaşadıqlarının hamsını danışdı. Vahidin Rusiyada evli olmağından, hətta iki qızından, qaynanasının sözlərindən və nəhayət Vahidin zəngində dediyi son sözlərinə kimi hər şeyi danışdı.
-Aman Allah! Qızım, sən nə danışırsan belə? Gör, yazıq balam nələr çəkib. İlahi sənə şükrlər olsun. Sən ki, balamı sağ-salamat o evdən xilas edib mənə çatdırmısan. Sənə şükürlər olsun.
-Ana, nə danışırsan? Yaşadıqlarımdan sonra hələ üstəlik şükr edirsən?
-Əlbəttə, qızım. Allaha hər anımız üçün şükr etməliyik. Sənin yaşadıqların, acıların hamısı qismətdir. Düşün ki, bundan da pis ola bilərdi. Bax onda Allaha hər gün şükr edərsən ki, nə yaxşı ki, zamanında sənin gözlərini açdı. Bəlkə, sən onunla heç xoşbəxt olmayacaqdın da... Axı bu iki ildə səni xoşbəxt edə bilməyib. Sənsə hey arzusunda olduğun övladı gözləmisən. Şükr elə, qızım, şükr elə. Hər şey üçün şükr elə.
-Ana, iki il arzuladım dua etdim. Övlad istədim. Mənə onu vermədi. Əksinə ailəmdən etdi. Vahidin evli olduğunu öyrəndiyim an həyatım söndü. Onun mənə "Get atan evinə bir də qayıtma. Onsuz da uşaq da olmur. Get yaşa həyatını. Unut bizi. Yığışdır nəyin var get. Gələndə səni gözüm görməsin."- sözündən sonra isə içimdəki inamım etibarım, sevgim öldü. Başa düşürsən? Bu vaxt darvaza açıldı:
- Dilarə, xala! Evdəsən? Tərlanın şalvarını tikmisənsə, ver aparım geyinsin. İşə gecikir.
Bəli, bu Arifə idi. Tərlanın anasının gözünə girməyi bacarmışdı. Artıq o, əsgər gəlib Sevincin ərə getdiyini öyrənəndə aylarla qəlbində yas saxladı. Sevinci çox sevirdi. Tezliklə bir işə