düzəlib başını qatdı. Anası da hər gün baş-beynini doldururdu ki, "Arifə çox yaxşı qızdı. Mənə sən olmayanda hər gün baş çəkirdi. Gəl ona elçi düşüm. Evlənin də. Gözümün önündə böyüyüb. Anasını da, atasını da tanıyıram. " Tərlan isə hər zaman qəti etiraz edərdi. Amma bir qış günü anası pilləkənlər sürüşkən olduğu üçün yıxıldı. Ayağı bərk əzildi. Müalicə etdilər. Amma həkim Tərlana tapşırdı ki, ona kömək lazmdır. Qəti ağır iş görməsin. Pilləkənləri bir müddət çıxıb düşməsin. Elə o gündən sonra Arifə gün boyu onlarda olurdu. Bir axşamdan axşama yatmağa evlərinə gedirdi. Anasına Tərlanı sevdiyini və onun anasına da daim kömək etmək istədiyini demişdi. Tərlan da məcburiyyətdən anasına kömək olsun deyə Arifə ilə evləndi. Həm də Sevinc artıq ona aid deyildi. Bunu həm də mənəvi dərk edə bilsəydi...
- Sevinc? Sən hara, bura hara?
Arifə darvaza önündə dayanmaq əvəzinə yuxarı başa keçmişdi. Sevinci divanda anası ilə əl-ələ tutub oturduğunu görəndə təəccüb etdi.
- Ay qız, deyəsən yolunu azmısan, hə? İki ildi getmisən, heç demirsən, bu Arifəyə bir sağol deyim.
- Sənə sağol düşmür.
Sevinc hirsindən ayağa qalxdı. Mat qalan Arifənin gözlərinin içinə baxa-baxa dedi:
-Sən və sənin əmin qızı olmasaydız, mən indi bədbəxt olmazdım. Getdin, şəklimi gizlin göndərdin. Əmin qizi oğlan tapdı iki daş arasında. Heç soruşmadın ki, bu oğlan evlidir, ya yox?
-Necə məgər? Vahid evli idi ki?
-Hə! İki ekiz qızı da var. Özü də Rusiyada evi -eşiyi, işi- gücü. Ona ata-anasına, bacısına qulluqçu lazım imiş. Sən də məni göstərdin. Bunun üçün sağol istəyirsənsə, onda eşit- Çox sağol!
-Sevinc, vallah bilməmişəm. İnan mənim heç nədən xəbərim yoxdu.
-İnanmıram Arifə. Daha kimsəyə inanmıram. Nə üçün gəlmişdinsə götür, get bir də bu qapıdan içəri girmə.
-Tər-tər-tərlanın şalvarı üçün gəlmişdim.
Arifə dili topuq vura-vura sözünü deyə bildi. Dilarə şalvarı gətirib verdi. Amma heç Arifənin üzünə də baxmadı. Arifə rəngi ağarmış vəziyyətdə qapıdan çıxdı.
"Yəni bu bizim Sevinc idi?" qəlbində