mənə qayıdar".
- Çox sevindim, Sevinc. Çox. Allah başacan versin.
- Hələ sabah Sevinci rayona aparacam. Qoy öz həkimi olsun. Daim nəzarət eləsin.
- Ay Dilarə xala, bəs Vahidə zəng etməyəcəksiz?
- Vahidə? Görüm elə başı batsın onun. İki qızına yiyə çıxmayan gəlib mənim nəvəmə yiyə çıxacaq?
- Yox axı, atasıdır. Bilməyə haqqı var. Sevinc düz demirəm?
- Mən Vahidə deyəcəm, ana. Qoy bilsin.
- Yaxşı bala. Həyat sənindir. Qarışmaram. Get zəng elə.
Dilarə əslində qızının qərarını dəstəkləmirdi. Amma məcbur idi. Əgər Sevinc xoşbəxtliyini Vahidlə görürdüsə, razı olmaq borcu idi.
- Ana, gedirəm Arifəgildən zəng etməyə.
- Get qızım. Allah köməyin olsun. Zəng elə tez gəl.
Arifə Sevincin qoluna girdi və sanki ona dəstək olacaqmış kimi, "rəfiqəlik" etmək istədi.
- Sevinc, bu kişilər belədir də. Etibar yoxdu onlara. Amma sən gəl Vahidi bağışla. Balanız da olacaq. Peşiman olacaq eşitsə. Səni də gəlib evinizə aparacaq.
- Mən sadəcə ona bir balası olacağını deyəcəm. Daha heç nə!
Artıq telefonun dəstəyi əlində idi. Nömrə də yığılmışdı. Tərlan yatdığını desə də, əslində Sevincin səsini eşidib qapıdan qulaq asmağa başlamışdı. Arifə də guya onu telefonda rahat danışsın deyə tək qoymuşdu. Halbuki, o da digər qapıdan qulaq asırdı.
- Alo, kimdir?
- Salam, Vahid evdədi?
- Yox, evdə yoxdu. Kimdi soruşan?
- Sevincdi.
- Salam Sevinc, Əsmərdi. Niyə getmisən ora?
- Vahidin evli olduğunu bildim. O da gizlətmədi. Vahid özü dedi get atan evinə.
- Ay qız, qardaşım elədir də. İki ildə tanımadın onu sən? Son sözünü birinci deyir həmişə. Dur qayıt evinə gəl. Sabah da Vahid gələcək. Barışarsız.
- Yox, Əsmər, Vahidə deyərsən ki, hamiləyəm balamız olacaq.
-A-a-a! Nə yaxşı. Səni şad xəbər olasan. Nə vaxt bildin?
- Elə bugün həkim dedi.
- Sən narahat olma. Sabah gəlsin onun qulağını çəkəcəm. Sevinci incitmək nədir biləcək.
Birdən Sevinc dəstəyin o biri ucunda qaynanasının kobud səsini eşitdi: "Ay qız kimlə danışırsan? Gəl, çay süz mənə." Sevinc özündən aslı olmadan dəstəyi