i qoymaq istədi. Məcbur sözünü kəsə etdi.
-Yaxşı sağol Əsmər! Sadəcə Vahid bilsin, bəsimdir.
Tərlan qulaqlarına inana bilmirdi. İçində olan son ümid də ölmüşdü artıq. Amma yenə də sevindi. Çox sevindi. Axı Sevinc iki ildir övlad arzusunda idi. Nəhayət arzusu gerçək olacaqdı.
- Arifə çox sağol! Mən gedim evə.
- Danışdın? - guya heç nə eşitməmiş kimi davrandı.
- Hə, baldızım idi. Dedi sabah gələcək deyəcəm.
- Gördün ki, səni o evdə hələ də, istəyən var.
- Sağol Arifə...
O gün Sevinc üçün qeyri-adi başladı. İki il sonra məhz bu gün ana olacağını öyrəndi. Bu xəbəri Vahidin evində olanda alsaydı başqa cür sevinərdi. Amma indi başqa şərtlər altında idi. Görən Vahid məni aparmağa gəlsə, unuda bilərəmmi yaşadıqlarımı? Axı onun iki balası var, bir də Nadejdası. Bəs, mən onu bağışlaya bilərəmmi? Onun son sözlərini... Hələ anasının dediklərini? Yox! Əsla bağışlamaram! -Vahid! Bala, hara gedirsən gecənin bu vaxtı?
- Ana, Sevinci geri gətirməyə.
- Necə-necə? Sevinci? Onun o sözlərindən sonra düşünürsən ki, yenidən gəlinim deyib boynuma mindirəcəm?
- Bu nə deməkdir? O ki sənə qarşı bir dəfə hörmətsizlik etməyib?!
- Necə yəni etməyib? Bəs son dəfə burda olanları necə unudum? Hə? Sən unuda bilərsən. Amma mən unutmaram!
- Ana, başa düş! Bizim artıq balamız olacaq. Sənin bu dediklərin əbəsdir. Mən onu geri gətirəcəm. Balamızı birlikdə böyüdəcik. Səndən də sadəcə anlayış istəyirəm. Bir valideyn kimi sevin mənim yerimə. Nolar ki?
- Noldu bu 2 ildə uşağa qalmadı? Bir ay sonra uşaq var dedi? Mən inanmaram belə şeylərə. Uşaq başı alladır, elə bil.
Anasının heç cür yola gəlmədiyini görən Əsmər Vahidə dəstək çıxdı:
-Ana , sən indi hansı zəmanədə yaşayırsan? Məyər görmürsən ki, Sevincin yeri bura, Vahidin yanıdır? O bu evin gəlinidir. Sənin də gələcək nəvənin anasıdır. Bunu qəbul etsən hər birimizə yaxşı olar.
- Heç nə məni fikrimdən döndərə bilməz. Bax, Vahid, sənə deyirəm. Əgər o ölmüşü bu evə geri qaytarsan özündən küs. Məni o andan ölmüş bil, bala. Haqqımı sənə