Sevinc?
Təəccüb dolu baxışlarla Sevinci və qucağındakı körpəni süzdü. Bir an içində Arifənin dediklərini xatırladı. Qəzəbləndi. Ürəyində sanki vülkan püskürdü.
- Sən hansı üzlə bu qapıya gəlmisən? Utanmaq yox, abır yox! Namusumu heç nə etdin. Qeyrətimi tapdaladın. Sənin nə azzarın var bu qapıda?
- Vahid?
Sevinc Vahidin bu dediklərindən şok keçirdirdi. Onu heç vaxt belə görməmişdi.
-Dayan görüm. Bax bala bu sənin yoldaşındı. Bu da sənin balandı. Barışın, hər nədir aranızdakı həll edin.
-Yox bir! Cavid bəy, siz nə danışırsız? Bu mənim uşağım deyil. Sevinclə olan kəbinimizi pozmuşam.
- Necə yəni "mənim uşağım deyil?" Vahid sən nə danışırsan?
Sevinc qulaqlarına inana bilmədi.
- Elə eşitdiyin kimi də danışıram. Ləzzət eləmədi? Bura bax onun bunun küçüyünü mənə sığışdırmağa çalışma. Get kimdən qazanmısan ona da götür.
- İlahi bu nə cür təhqir?....
Sevinc az qalırdı yerə deyə.
- Bəli, Cavid bəy! Sizin bacınız qızıyla olan kəbinimi pomuşam. Onu görməyə gözüm yoxdu. Uşağı da qəbul etmirəm.
Qapı ağzında baş verənlər Sevinci üzdüyü üçün dili söz tutmadı daha. Dayısı Cavid də qəzəbindən dəli olmuşdu. Beynində bir an içində qərar verdi: "Mən ömrü boyu elə bacımın yetiminə baxmışam. Bir də onun yetiminin yetiminə baxası gücüm yoxdu."
- Bilirsən nə var Vahid, ala tut bu uşağı. Əlvida!
Sevinc qollarından zorla alınan balasını son dəfə orda gördü.
- İlahi, dayı nə edirsən?...
- Nə lazımdırsa onu da edirəm...
- Balam! Vahid geri qaytar. Ver mənə...
- Yox daha gecdir!...
Dayısı Sevincin qollarından yapışıp pilləkənləri sürüyə-sürüyə maşına apardı. Vahid qucağına verilmiş 4 günlük körpəyə donub baxdı...
Sevinc baş verənlərli qəbul edə bilmirdi. Elə hey qışqırırıdı:
- Vahid, balamı ver!... Dayı sən insan deyilsən!... Vahid qızımı ver!...
Bir an içində yaşadığı bütün sarsıntılardan Sevinc özündən getdi. Dayısı Cavid isə yolda bir an belə olsun dayanmadan maşını sürətlə kəndə doğru sürdü... - Ay, Allah! Nə gec oldu...
Vahid evlərinə ən yaxın xəstəxananın