havalanmısan? Gəl evə. Ayıbdı. Qonum qonşu baxır.
- Belə cəhənnəmə ki. Məyər bu qiybət sevər insanların ən sevdiyi şey deyil? Alçaqlar! Sizlərdən belə pak olan insana ləkə yaxırsız? Allahdan heç qorxmursuz? Xainlər!
- Ana, Tərlan kimdən danışır?
- Bilmirəm bala. Dayan görüm. Bəlkə mənim sözümü eşidər evinə girər.
Dilarə iri addımlarla Tərlanın yanına gəlib qolundan tutdu.
-Gəl, bala, gəl! Gir evə oturaq görək nə deyirsən?
- Yox! Mən bilməliyəm. Dilarə xala, siz deyin bu alçaqlara. Mənim Sevinclə bir salamdan-sağoldan başqa sözüm söhbətim olubmu?
Dilarə Tərlanın verdiyi sualdan yerindəcə donub qaldı.
- Yox. O nə sözdü? Niyə soruşursan?
- Bu xainlər Sevinci ləkəliyirlər. Onun ən pak insan olduğunu belə qəbul edə bilmədilər. Allah sizlərin cəzanızı verəcək.
Arifə yenə qəzəbləndi. Tərlan hər kəsin içində Sevincin paklığından danışdı. Hər kəsi ləkəli onu təmiz insan adlandırdı. Hirsindən özünü ələ ala bilməyən Arifə var gücü ilə Tərlanın sinəsinə şığıdı.
- Demək bu qədər dəyərlidir Sevincin hə? Bütün bunlar həqiqət deyil? Səni neçə dəfə işdən gələndə onlara getdiyini görmüşəm. Neçə dəfə... Danış da! Niyə susursan? Hər kəsin bildiyi həqiqətdir. Vahid Sevinci elə səninlə olan eşqindən xəbərdar olub atıb. Bir dəfə də olsa ona baxdığın kimi mənə baxmadın. Bir dəfə sevdiyini demədin! Sənin uşağın olmasa da qəbul etdim. Ömrümü sənə qurban verməyə razı oldum. Amma sən Sevincini unutmadın.
Olan bitən Sevinci şoka salmışdı. Dili söz tutmurdu. "Vahidin dediyi o böhtanlar Arifədən çıxıbmış." Tərlan yerində donub qaldı. Arifənin hər kəs önündə belə deməsi, özü də bu söz söhbəti Arifənin yayması onu mənəvi və fiziki məhv etdi. Ayaqları və əlləri sümüksüz ət kimi boşaldı. Bir an içində özünü idarə edə bilmədən yerə dəydi. Nə baş verdiyini anlaya bilməsə də çox qorxdu. Hər kəs başına toplaşdı. Arifə də. Tərlan ətrafı dərk edirdi, amma bədənini hiss etmirdi.
- Tərlan? Noldu sənə? Vay dilim quruyaydı. Sənə nə oldu? Dur ayağa.
Tərlan dili güclə söz tuta-tuta dedi:
-