a onu qovan sən idin bala.
- Hər nə isə. Fidani indi Əsmərlə gedin geri qaytarın. Mən gəlincə evdə olsun.
İki gün sonra Zəminə Əsməri də götürüb yollandı Fidanın anasının evinə. İsti bir yandan, susuzluq bir yandan, yolu tapa bilməməkləri də bir yandan. Nəhayət soruşa-soruşa bir təhər Fidanın ata evini tapdılar. Fidana aparmağa gəldiklərini deyəndə: "Mən heç yerə getmirəm. Vahid özü gələr ayağıma aparar. Sizlərlə bir addım da atmaram. Adamı küçə ortasında ac-susuz qoyarsız."
Bir neçə ay keçsə də Vahid tərsliyinə salıb arxasınca getmədi. Lakin uşağın bu günlərdə olacağını bildiyindən ürəyi dözmədi. Vaxtı ikən Sevincin arxasınca getmədiyinə görə mənəvi əzab çəkdiyindən bu dəfə də eyni səhvi etmək istəmədi. Səhər açılan kimi Fidanın arxasınca getdi. Lakin Fidanı qucağında uşaqla görüb təəccüb etdi. Uşaq vaxtından 15 gün tez doğulmuşdu. Vahidin oğlu olmuşdu. Fidan inadkarlıq edib Vahidlə geri dönmədi. "Mənə bir uşaq lazım idi. O da budur qucağımda min şükür. Get həyatını yaşa. Mən Sevinc kimi əfəl deyiləm. Balamı əlimdən almağa cəsarət etsən görərsən Fidan kimdi!" Vahid Fidanın bu üzünü görməmişdi. "Hamı haqlı imiş Əsmər, anam sözün düzünü deyirmişlər. Ondan insan olmaz. Yox mən özüm insan deyiləm. Sevincin qədrini bilmədim. İlahi ona görə məni cəzalandırırsan? Oğlunum bir dəfə öpməyə də qoymadı. Bu necə insafsızlıq? Bəs mən? Mən ki, eynisini Sevincə etmişəm. İl yarımdı Mələyi ona göstərmirəm. Mən... Mənəm günahkar!... " Vahid ordan kor peşiman evinə döndü. Qapıdan girəndə divanda əyləşən bir cavan oğlanı görüb özünü itirdi. Bir an içində dərdini boğub salamlaşdı.
- Buyurun?
- Vahid bəy, sizinlə danışmaq üçün çox uzaqdan gəlmişəm. Zamanım da azdır. Xərçəng xəstəsiyəm. Son həftələrim, son günlərimdir. Amma sizin həqiqəti bilməyiniz üçün burdayam.
- Siz axı kimsiz?
- Tərlan!
- Tərlan? Arifənin yoldaşı?
Bəli. Tərlan xəstəxanadan nəhayət ki, çıxa bilmişdi. Qıc olmaları olsa iynəsini vuracaq insan var deyərək, arxayın etmişdi həkimlərini. Lakin nə fayda? Onsuz