qalar məni alar. Məgər məndən başqa kimi bəyənər ki, anası"... Bəli Arifə artıq Tərlanın anasının gözünə girməyi də bacarmışdı. Axı yeganə balası əsgər idi. Buna görə onlara tez-tez baş çəkir, evdə ya mağazalıq nəsə ehtiyacı olub-olmadığnı soruşardı. Hətta bir necə dəfə ev işlərində də kömək etməyə girişmişdi. Elə xəbəri eşidər eşitməz Sevincə deməyə tələsdi.
Sevinc bu vaxt bağdakı solmuş yarpaqları süpürürdü:
--Sevinc, ay qız bəxtəvərsən e, sənə şəhərdən elçilər gəlir.
-- Necə məyər, elçilər? Nə şəhər, nə elçi?
-- Əmim qızı təsadüfən iş yoldaşının qardaşı üçün kənd yerindən qız axtardığnı eşidib mənə zəng etdi. Mən də səni dedim. Onlar da elçi gəlirlər. Bəyənməsən, özün bilərsən. Amma ağlın olsun dur get.
-- Arifə sən nə deyirsən? Mənim ərə getmək fikrim yoxdu hələ. Bəs anam təkcə neyləyəcək?
-- Ay qız, guya hec ərə getməyəcəksən? Elə gülməli danışırsan ki... Deyirəm şəhərdəndir e elçilərin. Get ərə kef elə də. Nə var bu palçıqlı asfaltsız kənd yollarında nə edəcəksən? Onsuz da bir qız bir oğlanındır. Bunu bəyənməzsən getməzsən, nə məcburdur.
Əslində Arifə bütün qəlbi ilə onun ərə getməyini "Tərlana sahiblənmək yolundan çəkilməyini" istəyirdi. Beləliklə, Sevinc anasına Arifənin dediklərini dedi. Dilarə qızını çox sevirdi və əgər qızı istəməsəydi məcbur kimsəyə verməzdi. Zaman gəldi. Oğlan evi elçi gəldi. Elçiləri Sevincin dayısı qarşıladı. Oğlan anası Dilarəyə oğlunu tərifləməyə başladı: "Oğlum Vahid Rusiyada işləyir. Öz əli-öz başı. Evlənsə hər ayda bir dəfə gedəcək işlərinə baş çəkib gələcək. Ailəcanlı oğlandır. Nə içki içər, nə siqaret çəkər. Rusiyada kiçik fabrik işlədir. Yəni həmişə orda olmağına ehtiyac yoxdu. Şəraitimiz də Maşallah necə lazımdır. Beş otaq evimiz var. İkisi sənin qızının. Yaşasınlar xoşbəxt olsunlar. " Dilarə qəlbən qızının uzağa; şəhərə ərə getməsini istəmirdi. Amma qardaşı dilə gətirdi ki, qoy getsin. Sənin kimi əziyyət çəkməsin. Əslində Sevincin dayısı dolandırmalı olduğu bir insanın azalmasını istəyirdi. Elə oğlan evinə ordaca