bacısının oğlu üçün keçirdiyi xeyir işdə idi. Baldızı da iş yerində. Yəni Sevinc kimsəni köməyə çağıra bilmirdi. Tək güc onun çiyinlərinə düşdü. Qaynatasının üzünün rəngi heç xoşuna gəlmirdi. Bu iki ayda ona elə alışmışdı ki, "İlahi sən onu bizlərə çox görmə"- deyərək qəlbində yalvarmağa başladı. Tez telefona əlini atıb baldızını, qaynanasını çağırdı. Hər ikisi də dedilər ki, "Bu saat gəlirik". Amma artıq yarım saat keçmişdi, kimsə gəlmirdi ki, gəlmirdi. Sevinc Veysəl kişinin nəfəs almasının belə normal olmadığını hiss edirdi. Sanki bir an içində doğma atasını yenidən itirirmiş kimi bərkdən ağlayırdı.
Qapı zərbə ilə açıldı. Zəminə əlində çantası özünü güclə saldı evə. Gördüyü mənzərədən isə gözləri dəhşət içində böyüdü. Bəli, artıq Veysəl kişi canını tapşırmışdı. Qaynatasının əllərini bərk-bərk sıxan Sevinc isə hönkür-hönkür ağlayırdı. Artıq bir il keçmişdi o gündən. Amma nə Sevinc unudurdu o günü, nə də unutmağa qoyurdular. Zəminə xanım hər gün onu günahlandırırdı. "Evimizə bədbəxtliyi sən gətirmisən, ayağın ağırdı!" deyirdi. Elə baldızı Firəngiz də ondan geri qalmırdı. Sağa keçirdi bir söz, sola keçirdi bir söz eşitdirirdi.
Bu bir ili o qədər çətinliklə yaşamışdı ki, bir Allah bilirdi. Vahidə heç zaman evdəki söz-söhbətləri deməzdi. Gizlədərdi ki, evdən soyumasın. "Yoldaşının əzizləri, mənim əzizlərimdir"- deyərək özünə təsəlli verirdi. Hətta anası ilə bir aydan bir zəngləşəndə ondan da gizlədirdi. İçində çəkirdi bütün dərdini. Hətta bir gün Arifə qəfl zəng etmişdi onlara. Telefonda Sevincə:
--Sevinc, necəsən? Ay qız deyirəm getdin şəhərliyə, daha bizləri sayıb eləmirsən. Niyə gəlib getmirsən? Anandan eşitdim uşağın yoxdur, bəs niyə?
Sevinc bu zəngdən təsirlənmişdi. Düşünmüşdü ki, Arifəyə dərdini desə anlayar, ona təskinlik verər. Amma Arifənin kinayəli sözlərinə görə ona etibar etmədi sirrini. Sadəcə "yola verdi" və dəstəyi asdı. Çox çətin il yaşamışdı. Bir yandan da uşaq olmaması onu incidirdi. Hər gecə yerinə uzananda ilk düşündüyü də bu idi: "Görəsən,