tərcümə etsin. Zəminə xanım da "fürsətdir düşdü əlimə, onsuz da rus dilini bilmir. Nə biləcək düz tərcümə etdim ya yox." düşündü.
-- Qızım, Vahid burda yazıb ki, mən daha burda qalacam. Və burdakı ailəm, uşaqlarım səndən dəyərlidir. Sən də tezliklə get atan evinə. Məni də unut.
Sevinc Zəminə xanımın "oxuduqlarına" inana bilmirdi. "Yəni Vahid belə yazıb?" Əvvəlcə heç etmədiyi bir zarafat kimi düşündü. Sonra bir an içində həyatı alt-üst oldu. Zəminə xanım ona həqiqəti dedi:
-- Bəli, Sevinc, Vahid 24 yaşında orda evlənmişdi. Nadejda adlı yoldaşı var. Mənə şəklini göndərmişdi. Mən də demişdim ki, rus-mus mənlik deyil. Öz millətimizdən olsun gəlinim. Bax onda o da acığıma evləndi. Sonra iki ekiz qızları oldu. Sveta, Sima -şirin baladılar. Albomda var ey şəkilləri. Dayan göstərim.
Zəminə xanım termoya yaxınlaşıb kiçik albom çıxartdı. Sevinc həmin albomu evi yığışdıranda görmüşdü. Amma heç zaman başqasına aid bir şeyə baxmadığı üçün, bu alboma da baxmamışdı. Amma halbuki, Zəminə xanım albomu göz qabağına qəsdən qoymuşdu ki, Sevinc görsün. Zəminə xanım sanki qonşu oğlundan və qonşu qızından danışırmış kimi elə sakit və soyuq idi ki. Albomu da rahatlıqla açıb verdi Sevincin əlinə. Dedi:
-- Bax bu Nadejdadı. Toylarında çəkiblər.
Sevinc gəlinlik içində olan sarışın xanımı gördü. Vahidi də üzündə təbəssüm, əynində bəyliklə...
-- Bax bu da Nadejda ilə bal ayında olanda çəkdiriblər. Antalyaya getmişdilər.
Sevinc yenə Vahidin yanağındakı təbəssümü və Nadejdanı necə qucaqladığını gördü.
--Bax bu da ekiz nəvələrim. - Zəminə xanım elə ağız dolusu danışırdı ki, sanki qarşısındakı insan deyil, cansız əşyadır. Sevinc uşaqlara da baxdı. Bəli, şəkildəki uşaqlar Vahidə çox bənzəyidilər. Albom uşaqların doğum evində, 6 aylığında, 1 yaşlarında, və başqa-başqa yerlərdə Vahidlə və Nadejda ilə birlikdə çəkilmiş şəkillər ilə dolu idi.
-- Yəni qızım, artıq özün də uşaq deyilsən. Başa düşürsən ki, Vahidim nə zamana kimi sonsuz biri ilə yaşamalıdır? Onun o Nadejdaya yenidən