1-ci hisse
--Musa, qardaş! Təbrik edirəm. Gözəl-göyçək bir qızın doğuldu...
Bu xəbəri artıq beş il idi ki gözləyirdi. Xanımı Dilarə ilə hər gün Allaha dua edərdilər. Ondan təkcə övlad arzulayardılar. Budur artıq ata olmuşdu. İnana bilmirdi qulaqlarına. Diz üstə oturub əllərini göyə qaldırdı :
-- Sənə min şükür Ya Rəbbim! Arzularımızı dualarımızı eşitdin... Sənə şükürlər olsun...
Allaha şükr edən bir insana tamaşa etmək hər insana nəsib olmasa da, Cəmilə həkimə bu gün qismət olmuşdu. Musanın qızının doğulduğunu eşidib göz yaşları içində Allaha şükrlər etməsinə özü də qəlbən sevindi.
--Cəmilə xanım, bəs Dilarə necədir? Yaxşıdırmı?
--Əlbəttə, o da qızınız da lap yaxşıdır. Hər ikisi sağlamdırlar. Heç narahat olmayın. Yaxşısı budur deyin görüm qızınızın adını nə qoyacaqsız?
--Sevinc!
-- Cox gözəl addır. Adıyla böyüsün İnşallah...
Cəmilə həkimin razılığı ilə hər ikisi Dilarəni və yeni doğulmuş uşağı görmək üçün evə girdilər...
Bütün bu illər Mahmudovlar ailəsinin xatirəsində çox xoş keçdi. Musa işləyir, Dilarə evdar qadın kimi evi dolandırır Sevinci tərbiyə edirdi. Kəndin ən hörmətli sakinlərindən biri idi Musa. Yaşından aslı olmayaraq hər kəsi mehribanlıqla qarşılayar, mehribanlıqla yola salardı. Dilarə də səmimi, gülərüz xanım-xatın bir qadın idi. Musa ilə uzaqdan uzağa sevmişlər bir-birlərini. Amma Musa əsgər gedib gəldikdən sonra daha sevgisini gizlətməmiş elçisini göndərmişdi qapılarına. Bəxtindən atası da Musanı bəyəndiyi üçün vermişdi yeganə qızını ona. Çox xoşbəxt idilər. Çatışmayan isə tək övladları idi. O da Allahın qisməti ilə beş il sonra doğuldu. Musa qızının adını Sevinc qoydu. Çünki, ailəsinə sevinc bəxş etmişdi gəlişi ilə.
14 il sonra
Musa artıq həyatda yox idi. Uzun və mubarizəli xəstəlikdən sonra dünyasını dəyişdi. Dilarə onun yoxluğuna alışa bilmirdi. Hələ Sevinc yazıq qız atasından bir an belə ayrı qalmağa dözə bilmirdi, o ki qala ölümünə dözmək. Amma zamanla hər kəs alışdı. Bütün qonşular, qohumlar, alışmayan tək Dilarə və Sevinc oldu.