Dünən avtobusda iki sevgili gördüm. Elə mehriban,
elə gülərüz, elə xoş idilər ki. Qız oğlanın qoluna
girib ona nəsə danışırdı, hərdən qolunu dişləyirmiş
kimi uşaqcasına oynayır, oğlan buna fikir verən kimi
o özünü yatmış kimi aparır, gözlərini qəribə uşaq
təbəssümü ilə yumurdu. İkisinin də gözləri nurlu idi, parıldayırdı. Dünyada bunabənzər xoş anlardan
gözəl nə ola bilər axı? Bir çoxunun xoşbəxtliyi öz
əlindədir, lakin kiməsə görə yaşayır.