Sevgi deyilən hiss nə qədər qəribə, ülvi
hissidir. Elə hissdir ki, insan özündən
əvvəl sevdiyi insanı düşünür. Ürək bir
insanı bu qədərmi sevər? Bir insan üçün
özündən vacib, özündən dəyərli heç
kim yoxdu. Amma mənim üçün özümdən də, canımdan da dəyərli bir
varlıq var. Bir sevdiyim və bir sevənim
var. Nə olsun ki, sevdiyim çox
uzaqlardadır? Nə olsun ki, ona əlim
çatmır, gözlərinə baxaraq "Səni
sevirəm, sənin üçün darıxmışam" deyə bilmirəm. Nə olsun ki,
ağlayanda göz
yaşımı silə bilmir? Nə olsun ki, ehtiyacım olduğu vaxtda
təsəlli verə bilmir? Amma, yenə də onu
çox sevirəm. Bilirəm, o da məni
düşünür, o da hədsiz darıxır, birlikdə
keçirdiyimiz günlər üçün. Uzaq da olsa
mənimlədir. Fikiri də, ürəyi də, ruhu da yanımdadır. Hər zaman
mənimlədir. Ona
toxuna bilməsəm də, xatirələrimizə
toxunuram. Dönüb keçmişə baxıram.
Ordan sevgi dolu baxışlarla
gülümsəyən biri var. O da canımdan bir
parça, hayatımın mənasıdır. Uzaq da olsan sevirəm səni Yolda
düşüncəli-düşüncəli gedərkən
belə onu yanımda hiss edirəm. Elə bil bir
əl uzanır mənə tərəf: "Yanındayam,
sevgilim. Qorxma, özünü yalnız hiss
etmə, üzülmə" deyir. Bax, o an hər şeyi
unuduram. Yalnız onu hiss edirəm. Gözlərimi yumuram bir anlıq.
Təsəvvür
edirəm ki, əlin əlimdə, gözlərin
gözlərimdədir və ən əsası, sən
yanımdasan. Səni necə sevməyim? Uzaq
da olsan çox dəyərlisən. Uzaq da olsan
hər şey edirsən mənim üçün. Özümü yalnız hiss etməyim deyə
əlindən gələni
edirsən. Bir söz var: "Həyata bir dəfə də
gəlsəm yenə səni sevirəm". Həqiqətən,
həyata bir dəfə də gəlsəm yenə də səni
sevərəm. Çünki, mən artıq sən
olmuşam, sevgilim. Ürəyimlə, ruhumla tamamən sənə aidəm, yalnız
səninəm.
Hər addımda, yatanda, oyananda,
yemək yeyəndə belə səni düşünürəm.
Yemək yedikdə öz-özümə deyirəm:
"Görəsən, o yemək yeyib?". Yaxud,
yemək boğazımdan keçmədikdə "Görəsən, o acdır?" deyirəm öz-
özümə
və yemək yemirəm. Sən yemək
yeməyənə qədər, sən yatmayana qədər
mən də yatmıram, sevgilim. Çünki,