Vağzalı sədası və "Vicdan əzabı" [Bir
insanın həyat hekayesi]
Həyat necə də qəribədir. Hər şey normal
olduğu halda birdən dəyişə bilər. Fidan da
xoşbəxt idi öz ailəsində, normal bir həyat
tərzi, ata-anası, bacı və qardaşı ilə
yaşayırdı. Ancaq son vaxtlar anası getdikcə
zəifləməyə başladı, yemək yemirdi, çoxlu
qusurdu. Bir müddət evdə müalicə aldı,
ancaq həkimlərə də müraciət edirdi.
Həkimlər isə onun xəstəliyini tapa
bilmirdilər. Daha sonra anasının vəziyyəti
daha da ağırlaşdı, xəstəxanada müalicə
almalı oldu, bir müddət keçdi, həkim
müəyyən bir xəstəliyə görə müalicəsinin
olmadığını dedi və xəstənin az yaşayacağını
dedi və məsləhət gördü ki, evə aparsınlar.
Həmin o an Fidan çox pis olmuşdu, əlacsız
idi. Fidanın sevdiyi bir oglan vardi. Ondan
iki yaş kiçik idi. Ona payızda
nişanlanacaqlarını demişdi, indi isə yay idi,
Fidan da səbirsizliklə nişanı gözləyirdi.
Anası da bilirdi Fidanın sevdiyi oğlanın
olduğunu. Əvvəllər buna qarşı çıxsa da, son
günündə anası ondan xahiş etdi ki, oğlana
zəng etsin, ailəsinin onun üçün elçi
gəlməsini istəsin, heç olmasa sadə bir
tanışlıq olsun. Çünki bu ananın heç bir
övladı evlənməmişdi, o da son günlərində
rahat getmək istəyirdi məzara. Bu
məsələni Fidan bir neçə gün əvvəl oğlana
dedi, oğlan isə cavabında ona "Hələ mənim
evlənmək yaşım deyil" - dedi. Son
nəfəsində anası yenə dedi ki, "Onlara zəng
vur". Fidan isə çarəsizdi, məsələnin nə
yerdə olduğunu deyə bilmirdi. Qohumların
da təhriki ilə dəstəyi əlinə götürüb göz
yaşları içərisində ağlına gələn nömrəni
yığdı. O, heç oğlangilin ev nömrələrini
bilmirdi, ama yenə də yığdı. Cavab gəldi:
"Yığdığınız nömrə aydın deyil". O yenə
danışdı: "Hə, bizə gəlin, gözləyirik"...
Son nəfəsinə kimi anası onların yolunu
gözlədi, ancaq heç kim gəlmədi...
Anasının vəfatından sonra Fidan özünə
gələ bilmədi. Vicdan əzabı ona yaşamağa
icazə vermirdi. Əgər anası yaşasaydı, sağ
olsaydı deyərdi telefon zənginin yalan
olduğunu, ayaqlarına düşüb üzr