ö qarnını tutub geri çəkildi. Albinos yenə də başını aşağı salıb ağlamağa başladı.
-Yaxşı sənin istədiyin kimi olsun, mən səndən heç nə soruşmayacam. Amma onu bil ki, sənin öldürdüyün adamın atası artıq həyatla vidalaşmaq üzrədir. Fikrimcə, sən onunla görüşüb, cinayəti törətdiyini etiraf etsən, bəlkə özündə bir təskinlik tapar. Oğlunun qatilini tanıyan insan həyatla mübarizə edib, nə vaxtsa onun ölümünü görməyi arzulayacaq. Yaşamaq hissi daha da artacaq. Burada ikinci bir variant da var. Sən cinayəti nə səbəbdən törətdiyini mənə açıqlasan, mən sənin səbəbin olduğunu Altay Akayevə başa salıb bu dünyadan rahat köçməsinə nail olaram.
Dmitri əlilə gözlərini sildi. Otaqda bir neçə dəqiqəlik süküt hökm sürdü. Albinos Rahimov deyəsən ikinci variantla razılaşmışdı. O, başını tərpədib dedi:
- Dediyinizlə razıyam. Mən öldürmüşəm. Amma dediyiniz kimi səbəbim var idi. Təkrar edirəm, sizin dediyiniz kimi, istəyirəm mənim də çox hörmət bəslədiyim bir ailənin böyüyü olan Altay kişi bunun səbəbini bilsin. Səbəbsə Cahid Akayevin mənə ünvanladığı bir cümlə olub.
Müsyö diqqətini cəmlədi. O, albinosun yaxınında oturdu.
-O, mənə bir ölkənin adını çəkdi, ölkənin adını dəqiq xatırlamıram.
-Aha, nə dedi sənə?
-Həmin ölkədə albinosları qırırlar – dedi. Mən səbəbini soruşanda o, bizim ölkəmizdə belə bir qərar çıxanda mütləq səbəbini sən də öyrənəcəksən – deyib bərkdən güldü. Mən də düşündüm ki, necə etmək olar ki, o, elə bir qərarın çıxmasını məndən öncə görməsin?! Və onu qətlə yetirmək qərarına gəldim. Onu öldürmək fikrim yox idi, amma öldürdüm.
-Bəlkə o, səninlə zarafatlaşırmış, hə?
-Ola bilər, amma mən onu öldürməyi düşündüm və öldürdüm.
-Dostların sənə bu işdə kömək etdi?
-Yox. Onların hadisədən xəbəri yoxdur.
-Akayevi nə ilə vurdun?
-İti dəmir parçası ilə. Onu özüm hazırlamışdım. Sonra aləti tualetin anbarına atdım.
-Aydındır. Ona bir zərbə endirdin?
-Bir zərbə endirdim. Ürək nahiyəsinə, cəmisi bir zərbə. O, gecə saatlarında hardansa gəlirdi. Bilirdim ki, o piyadadır.