Çünki təqribən üç gün əvvəl maşınını ustaya vermişdi. Mən onu izlədim. Həyət darvazasını açan kimi ona yaxınlaşdım.
Diqqətlə üzümə baxdı. Mən albinosların ölümü ilə əlaqədar veriləcək qərarın onun görməyəcəyini söyləyib zərbəni endirdim. Sonra qapıdan içəri itələdim. O, səntirlədi. Mən dərhal oranı tərk etdim. Həyətə, onun ardınca daxil olmaq istəmədim. Çünki mən bilirdim ki, o, çox yaşamayacaq, arxasınca düşməyə ehtiyac yoxdur. Yerindəcə keçinəcək. Bir şeydən yaman qorxdum. Qonşu bağ evinin mühafizəçisi məni görə bilərdi, amma mənim burada bəxtim gətirdi, o, məni görmədi.
Albinos danışdıqca dişləri bir-birinə dəyirdi. O, üşüyürdü.
-Aydındır. Sən onu öldürdün, indi də özün həbsxanaya göndəriləcəksən. Cəzanı mən kəsməyəcəm, hakimlər bunu edəcəklər. Amma sənə bu məlumatı vermək mənim borcumdur. Bura Cahid Akayevin sənə dediyi ölkə deyil. Burada albinoslara qarşı qanun qüvvəyə minməyəcək. Yəni, heç kimin albinoslarla işi yoxdur. Onlar da insandırlar. Heç kimin ixtiyarı çatmaz ki, günahsız insanları qətlə yetirsin. Əgər hər hansı bir insanı xəstəliyinə görə qətlə yetirirlərsə, eyni xəstəlikdən əziyyət çəkənlərin, kütləvi şəkildə ölmünə qərar verən qanun qüvvəyə minirsə, deməli, orada artıq nə hüquq müdafiəsi, nə də haqq – ədalət var. Məncə Cahid Akayev səninlə zarafat edib. Və sən də bunu çox ciddi qəbul etmisən.
Albinos başını aşağı saldı. O, peşman olmuşdu. Müsyö divandan ayağa qalxdı. O, albinosun düz danışdığını bilirdi. Heç bir iynə və ya cəza tətbiq etmək lazım deyildi. İnsan psixologiyasını yaxşı bilən hər bir xəfiyyə sorğunu lazmınca aparıb, istədiyini almağa nail olur. Müsyö köməkçisinə albinosu aparmağı, yaxın dostlarını isə buraxmağı tapşırdı. O, diktofonunu söndürdü.
Səhəri gün Altay Akayev məhkəmə salonunda hakimlərin qərarını dinləmək üçün səbrsizlənirdi. Dmitrinin böyük qardaşı anasını qucağına alıb məhkəmə salonundan necə çıxartdısa, albinos dözə bilməyib məhkəmə salonunda bağırdı. O, tutduğu işdən bir daha peşman olduğunu hakimlərə sübut edirdi.