ə daxil oldu. Köməkçi
qeydləri götürmək üçün qələmini
hazır vəziyyətə gətirdi. Detektiv
diktofonunu işə salıb qocanın
qarşısında dayandı. Ehtiyatı həmişə
yüksək qiymətləndirən gənc
detektiv qocanın bir qolundan tutub
onu divanda oturtdu. Özü də onun
qarşısındakı kresloda oturdu.
Hava tutqun idi. Bağ evi dənizin
kənarındaydı. Evin ikinci
mərtəbəsindən dəniz aydın
görünürdü. Onlar evin ikinci
mərtəbəsinə qalxmışdılar. Bərk
külək əsirdi. Bol meyvənin
ağırlığından başlarını aşağı salmış
ağaclar ağır-ağır silkələnirdi. Ev çox
gözəl tikilmiş, ayrıca xüsusi zövqlə
bəzədilmişdi. Zalda antik əşyalar
olduqca çox idi. Divara Azərbaycan
xəritəsi işlənmişdi. Bir neçə yerdən
rəsm tabloları asılmışdı.
Dibçəklərə
əkilmiş müxtəlif güllər zalın
qoxusunu dəyişirdi.
-Siz oğlunuzla tək yaşayırdınız? -
Detektiv soruşdu.
-Bəli, tək yaşayırdım.
-Onun neçə yaşı var idi?
-Qırx.
-Bəs bu vaxtacan o evlənməmişdi?
-Evlənmişdi. Daha doğrusu xaricdə
işilə bağlı ezamiyyətdə olduğu
illərdə bir Belçikalı xanımla ailə
qurmuşdu. O vaxtlar xanımım sağ idi.
Cahid bizim tək övladımız idi. O,
yenicə doğulmuş körpəsinin şəkilini
bizə göndərəndə çox sevinmişdik-
deyən qoca Altay kişinin yanağından
yaş süzüldü.
Dedektiv qocanı nəvazişlə süzərək:
-Sizi başa düşürəm. Amma, xahiş
edirəm, davam edin – dedi.
-Vətənə qayıdanda israrla xanımını
da gətirmək istəyib, lakin buna nail
ola bilməmişdi. O, uşağı da qadının
yanında buraxıb, xoşluqla görüşüb,
Belçikadan ayrılmışdı. Bəzən olurdu
ki, onlar telefon əlaqəsi saxlayırdılar.
Oğlumun işi çox olurdu. Demək olar
ki, bütün günü işləyirdi. Memarlıq və
İnşaat universitetindən ona təklif
gəlmişdi. Bir neçə ay idi ki, orada
dərs deyirdi. Əvvəllər şəhərimizin bir
neçə məktəbində də coğrafiyadan
dərs demişdi. Sonradan elmi işlə
məşğul olmağa başladı. O, əslində
universitetdə dərs demək fikrində
deyildi. Belə desək, zatən onun işləri
başından aşırdı. Memarlıq və İnşaat
universitetinin prorektoru onunla
dost idi.