Dostu təklif etmişdi ki, gəl
bir yerdə işləyək. Cahid də öz
dostuna yox cavabını verə
bilməmişdi.............
-Xanımınız nədən vəfat edib? -
Detektiv soruşdu.
-Ürəyi xəstə idi.
-Aydındır. Oğlunuzun kiminləsə
intriqası vardı? Nə bilim, iş
yoldaşlarındanmı, yaxın
dostlarındanmı, desəm
bilmirəm. Bilirsiniz, bir insan
inkişaf etdikcə ona toxunanlar
artır. Gözləri götrüməyənlər
ona badalaq atmaq üçün
imkan axtarır. Həzrəti Hüseyn
(ə. s)- deyib:
“- Yetişmiş meyvəni dərmək
istəyən çox olur”. Oğlunuz
Cahid Akayev kifayət qədər
nüfuz sahibi bir insan idi. Təbii
ki, onun bədxahları olmamış
olmazdı. Ətrafınızda onu
seməyən ya da qısqanclıqla
yanaşan kimsə var idimi?
-Yox, oğlumun bütün dostları
ona hörmət bəsləyib, onun
gördüyü işləri
qiymətləndirirdilər.
-Başa düşdüm. Qonşularınızla
aranız necədir?
-Bizim heç kimlə işimiz yoxdur.
Adətən mübahisəni qadınlar
yaradır. Bizim evdə isə qadın
yaşamır-deyə qoca
gülümsündü.- Deməli,
qonşularla da pis
münasibətimiz ola bilməz.
Detektiv kişinin yumor hissini
itirməməsinə sevindi.
-Təkcə bacım qızı həftədə bir
dəfə gəlib, evimizi səliqəyə
salıb, paltarlarımızı yuyur.
Ondan savayı bizim evdə qadın
olmur.
-Deməli bacınız qızı sizə
həftədə bir dəfə baş çəkir,
hə?-Detektiv
dəqiqləşdirməkdən ötrü
soruşdu.
-Bəli, o, şəhərdə yaşayır.
-Axırıncı dəfə sizdə nə vaxt
olub?
-Keçən həftənin bazar günü.
Köməkçi beş gün öncə,-deyib
detektivə baxdı.
-Ayındır-deyə detektiv əlavə
etdi:- Siz hadisəni gördüyünüz
zaman, yəni dünən axşam
qışqırıb qonşuları çağıranda,
harayınıza yetişən kim oldu?
-Mərkəzi bankın, səhv
etmirəmsə, vitse prezidentinin
bağ evinin mühafizəçisi. Onlar
bizim qonşuluqda yaşayırlar-
deyə qoca əli əsə-əsə adını
çəkdiyi evin istiqamətini
göstərdi.
-Siz qapıya çıxıb haray
saldınız?
-Bəli, mən onun gəlişini
gözləyirdim. O, hər gün evə
axşam saat 10-da gəlirdi.
Gecikəndə isə zəng vururdU.
O,
zəng vurmamışdı. Mən də çox
narahat idim. Pəncərənin
qarşısına keçdim.