. Birdən həyət
qapısının açıq olduğunu
gördüm. Birtəhər həyətə
düşdüm. Özünün yaratdığı
fortepianonun qarşısındakı
stulda uzandığını gördüm.
Yaxınlaşdım. Bir neçə dəfə
çağırdım, cavab vermədi. Elə
bildim içkilidir, amma birdən
yadıma düşdü ki, o, içkini
çoxdan atıb. Ani olaraq
sinəsində qan ləkəsi gördüm.
Gücüm çatmadı onu qaldıram-
deyib ağlayan Altay kişi birdən
uşaq kimi hönkürdü.
Köməkçi baş verənləri qeyd
edirdi. Detektiv yerindən
qalxıb, kişinin çiyninə əlini
qoydu.
-Narahat olmayın, çox yaxında
cinayətkar ədalət qarşısında
cavab verəcək.
O, pəncərəyə tərəf yaxınlaşdı....

Dənizdə güclü külək var idi.
Balıqçılar dənizə girməyə
çətinlik çəkirdilər. Axşama
doğru dalğanın hündürlüyü
yüksəlmişdi. Pəncərədən
birbaşa fortepianonun ətrafına
göz gəzdirdi. Cəsədi bir anlıq
zehnində canlandırdı. Öz-özünə
-axı iki hərf nəyə işarədir?-
deyə sual verdi. Təkrar qocaya
dönüb dedi:
-Bəs siz nə vaxt şəhərə
köçməyi planlaşdırmışdınız?
Axı artıq bağ mövsümü bitib.
-Biz hazırlıq görürdük. Bir-iki
günə Bakıya yola düşəcəkdik,
amma olmadı. Bizə qulluq edən
xanım bütün əşyalarımızı
hazırlamışdı. Çemodanları da
hazır vəziyyətə gətirmişdik.
Alınmadı. Onsuz da mən
burada qala bilmərəm. Bu gün
keçsin, sabah ya da birisi gün
Bakıya gedəcəyəm.
- Sizi çox yormayaq. Amma sizi
əmin edirəm ki, oğlunuzun
qatili yaxın zamanlarda
tapılacaq. – Dedektiv qocaya
əminliklə söz verib qapıya
yaxınlaşdı. Qapının ağzında
ikən əlini cibinə salıb diktafonu
söndürdü.
Qoca birtəhər ayağa qalxıb
onları ötürməyə tələsdi. Zalın
qapıya doğru çıxışında, sağ
divara vurulmuş şəkil
detektivin diqqətini cəlb etdi.
-Bunlar kimdir? -Soruşan
detektiv gülümsündü.
Şəkildə dörd nəfər dayanmışdı.
-Ortadakı oğlumdur-deyə qoca
Altay onlara yaxınlaşdı. – Sol
tərəfdəki, qonşumuz Dmitridir.
Yazıq uşağın görmə qabiliyyəti
zəifdir, amma musiqini çox
bəyənir. “Albinos” yəqin ki,
eşitmisiniz, “ağ adam”. Bizim
evin uşağı sayılır. Cahidin
ölümündən