n çəkinməsi ilə bir qədər ertələndi. Həyat belədir kimsə xöşbəxt olanda gərək kimsə də bədbəxt ola. İnsan sevdiyini heç vaxt unutmaz elə buna görədə Əlif heç vaxt Kamalı unutmadı. Kamaldan olan qızını başqa birisi ilə böyütsə belə Kamalı bir an belə unutmadı. əslində sevgi bir ürəkdə çox olanda bir ürəkdə az olur. Bu həqiqətəndə belədir. Kamal Əlifi Əlifin sevə bildiyi kimi sevmədi, sevə bilmədi, sevə bilməyəcəkdidə.

Artıq məktəb koridorlarında, bufetdə, dərs çıxışında baxışlarda və Əlifin Kamalı görəndə keçirdiyi həyəcandan Kamal Əlifin ona qarşı hisslər keçirdiyini sezmişdi. Kamalı liseylərindən istəyən qız çox olsada Kamal Əlifdə bir masumluq və saflıq sezmişdi. Proloqda izah etməyə çalışdığim və hər insanın həyatında yaşadığı ama heç bir cəhdlə izah edə bilmədiyi o “Nəysə” ni artıq Kamalda hiss ede bilirdi.
Soyuq Fevral ayı idi dərsin çıxışında Kamal dostları ilə dərsdən çıxıb bərkdən dünən baş tutan futbol qarşılaşmasını müzakirə edirdilər.Həmdə saat 5 də çoxdandı hazırlaşdıqlari Fetih caddəsində digər liseylə baş tutacaq futbol qarşılaşması olacaqdı.Kamal isə komandanın aparıcı oyunçularından biri olduğundan elə canfəşanlıq edənlərdən biridə o idi. Konyada liseydən şəhərin kənar küçələrinə dağılan yollarda məktəblilər qrup halında çıxsalarda hər küçədə dostlar bir-birindən ayrıldığından istiqamətlər dəyişirdi. Kamal dostları ilə ayrıldığı küçədə digər istiqamətdə hərəkət edən Əlifi tanıdı və dostlarıyla sağollaşıb dərhal o istiqamətdə hərəkət etdi.
Əlifə yaxınlaşanda cəsarətli olduğunu bir daha sübut edərək :
Salam, Balaca necəsən ? –dedi
Kamalı qarşısında görən Əlif dərhal qızardı bir anlıq tutulsada həmçinin içində çox sevinc keçirdi
Salam Kamal , salam mən əla! Mən indi əla. Sən necəsən?
Kamal : məndə indi əla oldum ama adımı hardan bilirsən?
Əlif düşündüki yalan danışması mənasız olardı. Axı neçə həftələrdi ancaq Kamala baxır qız rəfiqələrindən onun haqqında bütün məlumatları öyrənib. Bunu Kamala demək isdəyəndə bir qədər özünü itirdi.
Əlif: