çalışan Günəş ətrafa diqqətli baxışlarla baxmağından Asəf sezdiki kiminsə Günəşi güdüb-güdməməsindən şüphələnir. Asəf Günəşə nə yaxınlaşdı. Nədə bir şey etdi. Qardaşının hələdə xanımı olan Günəşin belə hərəkət etməkləri soyadlarına zidd idi. Ağlında olan tək şey bu yanlışı təmizləmək idi. Bunun bir yolu var idi – Qan tökmək !
Türkiyyə çempionatında yarışlara 2 həftədən az vaxt qalmışdı. Kamal isə çox məsuliyyətlə bu yarışa hazırlaşırdı. Gecə yarısı məşqlərdən evə qayıtdığından elə bəzən Əliflə görüşdükləri yerdə məs bosk zalı idi. Məşqçinin Kamala olan etimadı o qədər yüksək idiki Türkiyə çempionu olacağına şüphə etmirdi.

17.İyul 1991 Konya
Kamal məşqdə təlimatlara uyğun hərəkətlərini etdikdə anidən tanış bir səsin onu çağırdığını eşitdi. Kamal!
Kamal arxasına çönüb baxanda əmisi Asəfi tanıdı.və üzü gülümsəyib əmisini qucaqladı:
Əmi. Sən nəəcəb ? sənə deyəsən yarışın vaxtını səhv deyiblər. hələ 1 həftədən çox var
Asəf : yarışa kimi bir görümdə qardaş oğlu necə vəziyyətdədir-deyib gülümsəyir
Kamal : lap əla elədin əmi. Necəsən ? işlərin nə yerdədi ?
Asəf : əladır hər şey. Üstünü dəyişdə çıxaq bir kafedə oturaq. Çoxdandır doğru düzgün söhbət etmirik.darıxmışam səndən ötrü
Kamal : baş üstə əmi ! gözlə 3-4 dəqiqəyə hazıram

Asəflə Kamal məşq meydançasından 2 küçə aşağıda bir kafedə əyləşib çay sifariş verdilər. bir az keçmişdən gələcəkdən söhbət etdikdən sonra Asəf :
Kamal, sənə izah etməyə məcbur olduğum bəzi şeylər var möhkəm dayanmalısan
Kamal : necə yəni əmi ? açıq danış
Asəf : belə şeylərin olmağını heç kim istəməzdi. Amma olub. Biz bu ləkə ilə gəzə bilmərik
Kamal : açıq danış əmi – qaşlarını çatıb diqqətlə əmisini dinləyirdi
Asəf : Günəşi iki dəfə başqa kişi ilə görmüşəm. Qonşularınızdanda görən olub. Dedi-qodular baş alıb gedir. Küçədə birgə gəziblər
Kamal sadəcə susmuşdü yumruğunu elə bərk sıxmışdı ki, anidən yumruğunu masaya vurdu və ayağa qalxıb əmisinin yaxasından yapışdı : sən nə çərənləyirsən ?! sən nə dediyivin fərqindəsən ?!
Asəf