m qucaqladı və Sevil eşitməsin deyə qulağına pıçıldadı : Aslanım mənim! ən düzünü sən etdin! Aslanım! Özüvə yaxçı bax ! Kamal bacısının üzünə baxanda Sevil Kamalın üzünə tüpürdü və Kamalı döyəcləməyə baçladı. Sənə nifrət edirəm əclaff ! həyatımızı qaraltdın əclaf ! bu sözləri eşidənda Kamal üzünü çevirdi və qoluna girmiş iki polis nəfəri ilə məhkəmə salonundan çıxdı Maşına girmədən son dəfə səmaya baxdı və dərindən nəfəs çəkdi. Birdə 12 il sonra səmaya baxıb rahat nəfəs ala biləcəkdi

İstanbulda cəzaçəkmə müəssisində buranın “çoxdankıları” yəni türmədə sözü-söz olan insanların gözündə Kamala böyük hörmət var idi. Kamala qəhrəman kimi baxan insanlar Kamalla nə qədər söhbət etməyə çalışsada bunu bacara bilmirdilər.çünki Kamal sanki olanların şokunda idi.Özünə heç cürə gələ bilmirdi. Peşman idimi ? xeyir, heç peşmanda deyildi. Sadəcə işində tanrıya qarşı böyük bir üsyan var idi. Niyə axı hər şey bu sonluqla bitməliydi. Bir gələcək məhv olmuşdu hansıki illərdir ana sevgisindən bir addım qıraqda qalmamış Kamal, o qadını əlləriylə öldürmüşdü. Bəzən ağlından intihar hissi keçsə anasının ruhuyla necə qarşılaşacağından qorxurdu. Ilk günlərdə-həftələrdə Kamal ağlını itirmək həddinə kimi çatmışdı.Ümumi kamerada bir neçə dəfə dəli kimi qışqırdığından nəzarətçilər Kamalı adicə qaranlıq kameraya saldılar. Tibbi müdaxilə məsləhət görəndə isə istəmirdi. Kamal dərin psixoloji sarsıntı keçirmişdi. Hər gecə anası yuxusuna girirdi. Kamala masum üzlə baxırdı.Kamal yaxınlaşmaq istəyir. Amma ayaqları yerimirid. Hər dəfə eyni yuxunu görməkdən, bu vicdan əzabından ağlını itirmək həddini çatmışdı. Bəzən isə elə divara baxanda anasının əksini görür dərhal divara cumur amma o an kölgə yox olurdu. Xəstəxana işçiləri məhkumun əqli fəaıliyyətində pozuntuların olduğunu düşünüb tibbi müdaxilə üçün saəylər göstərdilər. Kamal istəməsə belə ona müalicələr uyğulandı. Fiziki və zehni pozuntuları aradan götürülməyə başladı. Həpsxananın ilk 3-4 ayı Kamalın hadisənin stresindən çıxması mühiti ilə