keçdi. Daha sonra Kamal 12 ilinin , dörd divar arasında eyni keçən günlər oldğununda 100 ilə bərabər keçəcək ömürə öyrəşməyə başladı. Artıq ümumi kamerada digər məhbuslarla idi. Qaynayıb qarışmışdı, məhkum dostları var idi. Tək o kamerada yox ümumi həpsxanada bu 18 yaşlı oğlana elə bir hörmət var idiki həpsxananın “ Kaba Dayı”larında heç o hörmət yox idi.


Bu hadisələr olan zaman İlyas buradakı işini bitirib Elenanın arxasıyca Yunanıstana getmişdi. Belə bir məsələdən xəbəri isə Yunan mətbuatından öyrənmişdi. Bir metro tikinti şirkətində fəhlə işləyəndə İlyas artıq həyatının bitdiyini zənn edib, yeni həyat qurmağın çətin bəlkə də mümkünsüz olacağını anlamışdı. Tanrının unutduğu insanlardan zənn edib özünü reysə metro qatarının altına atmışdı. Heç İlyasın varlığından yoxluğundan uşaqları az-az məlumat tuturdu. Vaxt aşırı Sevilə məktublar yazırdı İlyas. Amma qızı bir gün Afinada metro reyslərində bir Azəri intihar etdi xəbərindən sonra məktub gözləməməyə başladı


Əlif

12 il gözləməməyə hazır idi Əlif. Kamalın dediyini etmədi öz uşağını gözlədi. Və bpyütdü boya başa çatdırdı. İsmayıl qoydu uşağının adını Kamalın məhbusluğunun ilk illərində hər iki həftədən bir sevdiyini görməyə gedirdi Əlif. Oğlunuda aparırdı. Bu Kamala ayrıca bir güc versədə, Əlifin həyatını qaraltmağı istəmirdi. Mən səndən incimərəm sevdiyim. Mənim xöşbəxtliyin sənin xöşbəxtliyindir- demişdi və evlənməyini məni gözləməməyini demişdi. Əlif sevgisinə inanaraq uzun müddət gözləsədə anasının təkidi ilə evlənmişdi. Evləndiyi adam qaba sərt insan deyildi. İsmayılı öz oğulu kimi böyütsədə əsil atasınıda uşağa unutdurmadılar. 12 il boyunca vaxtaşırı Kamalı ziyarətə gedirdilər.bəzən elə Əlifin həyat yoldaşıda gəlirdi. Kamal heç vaxt Əlifi Əlifin sevdiyi kimi sevə bilmədyinindən elə bu mənzərə yaxın iki dostunun evliliyi kimi görürdü. Amma oğulu İsmayılı günü-gündən böyüdüyünü görmək onu necədə sevindirirdi. Amma Əlifin qəlbində hələdə bir Kamal sevgisi qalırdı..


Artıq məhpusda olduğu 6-7