haqqında çalışqan şagird idi demək düzgün olmazdı.
Sevil isə məktəblərində isdedaına görə çox tanınan bir qız idi. Hələ yeniyetmə yaşından elə yazılar yazırdı ki, onu tanıyanlar gələcəkdə Sevilin necə bir yazar olacağına şüphə etmirdilər.

Konyada bir özəl liseydə bursla təhsil alırdı Kamal. İdmandakı nailiyyətlərinə görə məs ona burs verirdilər.

Adi dərs günlərindən biri idi. Meram anadolu Konya lisesində sıradan bir gün idi.Məktəbin dəcəl oğlanları yenədə bufetdə oturaraq bərkdən gülərək nəyisə müzakirə edirdilər.səs-küydən içəridə rahat danışa bilinməyən bir vaxtda Hakan əlindi bir qız çantasını dostlarına göstərdi :
Bəylər!Bəylər, baxın bura baxın görün məndə nə var. Bu çanta sizcə hansı qızındır deyə dostlarına baxdı.
Bufetdə bir neçə stoldu başqa-başça siniflər əyləşəndə yan stolda oturan Əlif öz sumkasını görüb tanıdı. Həmin an elə hisslər keçirdiki , xəcalətindən yerin dibinə girəcək idi. Yeniyetməlikdən gəncliyə keçən yaşlarda gənc qızın çantasından çıxacaq şeyləri açan yaramaz Hakan indi hamının qabağında şou göstərəcək idi. Əlif üzgün şəkildə diqqətnən olanları izləyirdi.
Oğlanlar olan stoldan qəhqəhələr çıxırdı Hakan isə hər kəsə şou göstərirdi. Qızın çantasından hər şeyi bir-bir çıxarıb göstərərkən , qızı utandıran şeyləridə gösətrmişdi.
Hakan : elə indicə bu çantanın kimə aid olduğunu hər kəsə söyləyəcəm

Əlif isə artıq hər şeyə hazır bir vəziyyətdə idi.

Elə bu vaxt Kamal ayağa qalxaraq : Yetər! deyə bağırıb Hakanın yaxasından tutdu
Bəsdi klonluq elədin ! cəhənnəm ol və çənəni yum dedi
Hakan : sənə nə var bundan Kamal yoxsa bu çanta sənin bacınındırmı? Deyib qəhqəhə çəkdi
ətrafdakılar ama Kamalın verəcəyi reaksiyanı bildiyindən gülməyə belə cəsarət etmədilər
növbəti saniyədə isə Artıq Hakan ağzı və burnu qan içində yerində bağırırdı.

Kamal çantanı əlindən alıb özündə saxladı. ətrafa baxanda baxışlarından bu çantanın kimə aid olduğunu bilsədə o məqamda çantanı qıza vermədi.

Dərsdən çıxanda Əlif rəfiqələrindən uzaqlaşdı Kamalı