dəftərçəmə qeyd etsəm də,yaşadığı hissləri əsla!

Bilirsən necədi,Aygül,sevmək deye bir hiss..Dəhşətdi..Nəfəs almağa bərabərdir..Başa sala bilməyəcək bir şeydir..Həsən həyatıma işıq verirdi..Onu necə sevdiyimi heçkim anlamaz,Həsən belə..Mən onunla demək olarki hərgün görüşürdüm..O gün yenə deyib gülürdük..Qəfil üzündəki təbəssümü dondurdu..Gözümün içinə baxaraq:
-Məni toyuna dəvət edəcəksən?
+Əlbətdə..Bəs sən?
-Bilmirəm..
+Hmm..
-Amma sənin toyunda iştirak etməyi çox istərdim..Xoşbəxt olmağını görmək..Nəysə..
+İnşallah görərsən..

Pis olmuşdum..O an “axmaq!o səni sevmir!” dedim içimdə..Nəysə,hisslərimdən bəhs etsəm çox çəkəcək..
-Mən səni anlayıram..
+Eh Aygül,yaşamayan anlamaz..
-Yaşamadığımı hardan bilirsən?
+İnana bilmirəm,sən də?
-Boşver..Danış..
+Bu dəfəlik boşverirəm..Hə..Birgün zəng etdi..Görüşək dedi.Hər zaman olduğu kimi razılaşdım.Getdim görüşə.İşim olmadığına görə evdə yetəri qədər danlamışdılar məni.Buna görə kefim yoxidi.Onu görən kimi bütün dərdlərimi unudurdum.Dərman kimi gəlirdi mənə onunla vaxt keçirmək.Hərdən o qədər mehriban olurduki elə bil məni sevir..Amma hərdən bir yad kimi danışırdı..Hətta bir dəfə:
-Günay mən birşey qərar vermişəm.
+Nəsə olub?
Gic kimi mənə sevdiyini deyəcəyini düşünürdüm..Axmaq!
-Yox heçnə olmayıb..Aramızda biraz sərhəd qoyaq məncə..
+Niyə?Biz normalıq onsuzda..
-Elə yox,münasibətimizdə..
Bir neçə müddət danışmadıq..Görüşmədik.Ürəyim partlayırdı onsuz.Təxminən 1-2 həftə onsuz keçirdim..Sanki ölmüşdüm..Birdəfə yenə ağlayırdım,çox darıxmışdım..Zəng etdi:
-Alo..
+Salam..
-Salam
+Necəsən?
-Yaxşı
+Səsin qəribə glir
-(sənə görə ağlamışam axmaq!)Biraz naxoşam.Sən necəsən? (Müellif:Aygül Məmmədli)
+Aşağı məhlədəki parka gələ bilərsən?
-Hə gələrəm..
Əynimi dəyişib dərhal parka üz tutdum..Necə həyəcanlı olduğumu kənardan hiss etmək olardı..Çox sevinmişdim..Yanına gələn kimi əvvəl 15 saniyə baxışdıq.Sonra bərk-bərk sarıldı mənə..O da darıxmışdı..Nəfəsim kəsilmək üzrəydi,gözlərim dolmuşdu..Ağlamamaq