şikayət edim?!
-Düş aşağı!
-Nə?!
-Düş mən çox gözləməyəcəm!!
-Aman Tanrım sən burdasan?!!!!!!!
-Düşürsən ya,yox?!
-Samir xahiş edirəm çıx get...Yalvarıram!!
-AYTƏN DÜŞ DEDİM SƏNƏ!!!!!!
-Sən dəli olmusan?! İstiyirsən mən biabır olum?!
..........................
Telefon sönmüşdü...Aytənin ürəyi elə döyünürdüki sanki bu dəqiqə yerindən çıxacaq...Elə bu zaman güclü və fasiləsiz siqnal səsi onu diksindirir..........





Aytən cəld yerindən qalxıb pəncərəyə yaxınlaşır...Samirin gözü pəncərədə eli isə siqnalın üzərində idi...Qaranlıq otaqda Aytənin üzü görünməsədə telefonun işığından onun pəncərədə olduğunu görüb siqnalı dayandırdı...Artıq qonşuların səsi bir-birinə qarışmışdı..
-Ay bala nə xəbərdi?!!!!!
-Gicin biri gic evdə xəstə uşaq yatıb!!!!
-Ay heyvan sabah imtahanım var qoy yataqda!!!!
-Nə eşşək əlində qalmışıq...
-Səməd ay Səməd o sənin maşınındı? Mübarəkdi qardaşım.. Öpürem..
-Çox sağol Həsən..Arada gəl şəhəri gəzək...
-Həsən gir evə öldə!!!
-Sən kəs ala səsivi...
-Az Sənubər,deyəsən qız qaçırırlar...
Bir sözle bütün aləm bir-birinə dəymişdi...Samir bu təhqirlərə və qonşular arasında olan bu dialoqa nə reaksiya verəcəyini unutmuşdu...Aytən isə Samirin çaşqınlıqla bu pəncərələrə baxması ona o qədər gülməli gəldiki dayanmayıb ürəkdən güldü...
Samir bu vəziyyətdə nə edəcəyini bilmir..Bu səs-küydə tamamilə başını itirir..Çıxış yolunu isə elə indi burdan çıxıb getməkdə görür...Maşına əyləşib:
-Yazıq qız elə buna görə deyirdi gəlmə...Bu nə qonşulardı-deyib maşını arxa-arxaya verərək məhəllədən çıxır...
Anar sabah tezdən oyanıb vanna otağına girir..Boynunda dəsmal pilləkənləri enerkən salonda heç kimi görmür..Deyəsən evdəkilər hələdə yatmışdı..Mətbəxə girdikdə üzündə kiçik bir təbəssüm yaranır.Günel başını mətbəx stoluna qoyub məsumca yatmışdı..Anar ona yaxınlaşıb əlindəki yarı su ilə dolu bardağı alıb kənara qoyur..Üzünə doğru yaxınlaşaraq nisbətən yüksək səslə:
-BİBİİİİBBBBB!!!!
Günel oturduğu stuldan cəld qalxıb təlaşla ətrafına