n döyüntülərini...(Əliylə göz yaşını silir..və Samirin əlini sinəsinə qoyur) Qəlbinin döyüntülərini bax buramda,ta ürəyimdə yaşamaq üçün...Səni ruhumda hiss etmək üçün..-deyir və gözlərindən süzülən yaşlar mirvari tək ard-arda Samirin qoluna düşür...
Samir onu sevməsədə,onun bu halına acıyırdı..Əliylə onun üzündən tutub yumşaq səslə:
-Ağlama...
-Mən belə yaşaya bilmirəm....
Sunayın göz yaşları dayanmırdı. Samir çıxılmaz vəziyyətdə idi...Sunayın ağlaması və yalvarış dolu gözlərlə baxması,Samiri daha da məyus edirdi...
-Xahiş edirəm ağlama...Gəl çıxaq bir yerdə yemək yeyək..Nə deyirsən?
-Mənə yemək lazım deyil...Sənin yanında ömrümün sonuna qədər ac qalaram...
-Belə danışma..Hələ gəncsən,daha kimlər çıxacaq qarşına..
-Heç kimi istəmirəm,niyə anlamırsan?
-Sunay,bax bunları sonra da danışa bılərik..İndi səni evə aparacam...Amma birdə kimsədən xəbərsiz evdən çıxma...-deyib Sunayla birgə otaqdan çıxır...
Aytən kitabxanadan çıxıb, otağına çıxarkən,pilləkanın başında bədəni də,baxışları da donub qalır.. Çünkü o, qapısı bağlanan liftdən Samirlə,Sunayı görür...O an bütün bədəni boşalır...Əlləri əsdiyi üçün əlindəki kitab,piləkəndən yuvarlanaraq,aşağıya doğru düşür..Oradan uzaqlaşmaq istəsədə,ayaqları sanki yerə kilitlənmişdi...
Günel yuxudan oyanmasına baxmayaraq,artır bir neçə saat idiki yatağından qalmamışdı...Gözlərini bir nöqtəyə cəmləyib sadəcə baxırdı...Türkan xanım qapını döyüb içəri keçir..
-Nə olub qızım? Aşağı düşmədin məndə narahat oldum..Xəstələnmisən?
Günel yerində duruxub dolmuş gözləri ilə Türkan xanıma baxır..Xırıltılı səs tonu ilə:
-Mən onu unuda bilmirəm xala....Mən ölürəm,hər dəfə onu görəndə ölürəm...(Bərkdən ağlayır)
Türkan xanım Günelin nə demək istədiyi anlayıb ona sarılır...Özüdə kədərlənir...
-Üzmə özünü qızım...Allah kərimdir..
-Daha belə bacarmıram, Türkan xala..Qəlbim məni dinləmir...İçim yanır sanki..Axı mənim heç kimə bir pisliyim yoxdur..Niyə bunlar...............
Sözünü bitirə bilməyib hönkürtü ilə