Qaranlıq quyudasan... Ancaq bu quyudan çıxmaq ancaq və ancaq sənin öz əlindədir. Yadında saxla, sən özün özünü çıxartmasan heç kəsin uzatdığı əl səni yuxarı qaldıra bilməz.Yuxarı bax, görürsən hava necə təmiz və işıqlıdır. İndi də ətrafına bax. Çox qaranlıqdır elə deyilmi? Ətrafın sənin bu günkü günlərindir. Yuxarı sənin gələcək günlərin.
İki seçimin var:
1. Sən “bu qaranlığa gözüm alışıb, burası rahatdır, sakitdir, əladır” deyib burda otura da bilərsən.
2. Özündə güc tapıb sadəcə 100 dəfə, milyon dəfə olsa belə yuxarı atıla da bilərsən.
Bilirəm, deyəcəysən: “Mən hər dəfə yuxarı atılanda və quyudan çıxmağı bacarmayıb yerə çırpılanda canım inciyir, ümidlərim snür, alnıma yazılan taledir bu sevgi..qəbul edirəm” deyirsən. (“Heyranam” sənin özünü vəziyyətdən çıxarmağa çalışan bu bəhanələrinə).
Düz demirsən!! Alnına yazılan bu deyil!!Alın yazısını oyuncaq edib əlində mənə göstərmə!!Axı, sən özündə yaxşı bilirsən ki, düşdüyün o qaranlıq quyunun adı nədir: “Hisslər”. Ağıl sənin yanında deyil. O yuxarıdan sənə baxır və səni səsləyir:
-Çıx, çıx yuxarı mən səni gözləyirəm!! Bir dəfə də cəhd elə!! Sən bacaracaqsan!!
Səsi zəif gəlir qulaqlarına eləmi? Yox, əslində o var gücüylə qışqırıb səni səsləyir. Sadəcə bu quyu divarları, yəni hisslərin sənə mane olur eşitməyə:
-Eşitmə, eşitmə onu!!!-deyirlər sənə
Və sən də onlara inanıb ağılın səsini eşitməmək üçün qulaqlarını tıxayırsan. Amma özündə yaxşı bilirsən ki, düz eləmirsən. Yadında saxla, yorulanadək cəhd elə quyudan çıxmağa. Mində olmasa da, milyonda çıxacaqsan. Qoy hər dəfə çırpılanda ayaqların ağrısın. Bu ki, vicdanının ağrısından cox yaxşıdır.
Bilirsən, bu gün ayaq ağrısına dözə bilməyən insan sabah vicdan ağrısı ilə üz-üzə qalır. O ağrı isə dünyadakı bütün ağrıları diz çökdürüb önündə.Və bütün ağrılar qəbul edirlər ki, vicdan ağrısı onların başında kraldır, şahdır və heç birinin əvəz edə bilməyəcəyi liderdir. O ağrıya tab gətirə biləcəksənmi...? Özün düşün. O ağrı intihara, psixi pozğunluğa ən yaxın və ən asan