Kimsənin həyatını zəbt etmədən sevməyi öyrənməli insan... Sevmək bizə səhv öyrədilmiş... Biz bəzilərinin həyatını ələ keçərərkən, öz həyatımızı ortada buraxanlardanıq...

Bir vaz keçmə kimi öyrətmişlər bizə sevməyi... Halbuki qəribə deyilmi, üç gün əvvəl yad saydığın biri üçün gərəyindən çox vericilik? Hərçənd yad olmasaydı da çox…

Zəbt etmədən sevmək, sevmək deyilmiş kimi gəlir bizə... Bütün qırışıqları ütüləmədən dayanmır içimiz... Birinin həyatına girdiyimizdə, onu yığıb yığışdırmaqmış kimi gəlir işimiz...
Birini sevməyə başladığımızda, dayanmaq nədir bilməyənlərdənik... Əslində bu cümlə belə də qurula bilər..: Biri bizi sevdiyində, həyatımızı təslim etməyə nə qədər meylliyik!

Bir işıq görək yetər ki tunelin ucunda, bütün bir ömrün üstünə xətt çəkə bilərik... Bu qədərmi acıq sevməyə, sevilməyə? Özümüzü yox saymaq bahasına, bir sevgi qırıntısı arxasından böyük ömrü sürüyə bilərik...

Özünü yox edərək sevmək, həqiqətən sevməkdirmi? Saçımızı süpürgə edərək sevmək öyrətdilər bizə... Süpürgə etdiyimiz saçların hesabını soruşmaq da, bu plana daxildirmi?
Verməyə könüllüyük, nə varsa əlimizdə, könülümüzdə, ovucumuzda... İnadla, israrla dayana bilərik birinin həyatında sevmək adına... Mıx kimi batar qalarıq çünki biz, sevdiyimizdə öz həyatımızı fəda edə bilmə tutumuna sahibik...

Belə öyrətdilər bizə! Sevməyi şişirdərik biz! Biz verdikcə, alar qarşı tərəf əlbəttə, bunda bir qəribəlik yox... Bizim əhatə etdiyimiz kimi, o da əhatə edər həyatımızı... Qadağan edər, məhdudlaşdırmalarla çevrilərik... Bu səfər də şikayət edərik...

Həyatımızın mərkəzi edərik, hər "sevirəm" deyəni... Üstünə xəyallar qurarıq, gələcək xülyalarıyla bəzəyərik gün boyu ağılımızı... Hər şey onun üçündür artıq...
Sevməyi belə öyrətmişlər bizə... Əvvəl qəbul edərik qısqanclıqları, sevginin nümayişi sayarıq... Xoşumuza gələr əmr almaq, söz dinləmək... Sonra çox gəlir, daşınarıq...

Bizə sevməyi belə öyrətmişlər... Bir damla sevgi üçün, özümüzü yox sayarıq... An olar, zaman keçər,