Hər səhər quşlar gətirərdi xülyalarını mənə, qanad çırpmaqlarına qulaq asar, birdən qalxardım yatağımdan...
Hər gələndə və mən hər dəfə eşidəndə səslərini, sən gəlirdin ağlıma...
Ən gözəl xülyam idin çünki mənim...
Çünki quşlar səni gətirərdi mənə...
Pis hisslər enməyə başladı hər gecənin səhərə qarışdığı vaxtlarda yatağıma...
Quşlarmı ölürdü, yoxsa mən idimmi ölən bilmirdim...
Mən yatağa məhkum olurdum və mən hər səhər bir quşu itirirdim oradaca...
Sən hər addım atanda uzaqlara, mənim pəncərəmdəki bir quş da yox olur; xülyalarım gedişinlə qaranlığa qarışırdı...
Sənin hər addımında qanadları qırılırdı quşlarımın...
Gözyaşlarım səssiz-səssiz axır sevdiyim...
Sənin gedişinəmi sel olur yoxsa başımdakı ölü quşlaramı bilmirəm...
Gözyaşlarım səssiz-səssiz axır sevdiyim...
Sənin ayaq səslərini...
Sənin gedişini eşidə-eşidə...
Getmə deyə bilmədim heç arxandan...
Səssizcə dayanıb dinlədim gedişini...
Səssizcə gözlədim gəlməyini...
Amma sən...
Sən heç gəlmədin...
Və mən...
Mən həmişə gözlədim...
BİLMƏZDİM ÖLÜM GƏLƏCƏK gözlərindən MƏNƏ!!!
Gözlərin xülyalarım idi...
Xülyalarım quşlarda...
Quşlarım ölü...
Xülyalarım qaranlıqlarda...Getmə deyə bilmədim heç..
Susdum və gözlədim..Amma sən getdin...
Gözləyirəm eyni yerdə səni...
Əlimdə quşlarım gözləyirəm, Bəlkə yenə qanad çırparlar deyə ümid edirəm...
Bəlkə...Bəlkə gətirərlər qanad çırparaq səni mənə...Ya da...
Sən gələr canlandırarsan onları, xülyalarımı hədiyyə edərsən mənə...