Ariflərdən biri öz şagirdi ilə birlikdə qayıqda gedirdi. Şagird nəsə ağıllı bir söz deyib ustadın xoşuna gəlmək istəyir. Bu məqsədlə xeyli fəkirləşdikdən sonra qayığın dibini göstərib deyir:

- İndi ölümlə aramızda cəmi bir taxta parçası qədər məsafə vardır.

Arif ləngimədən ona cavab verir:

- Bir saat əvvəl quruda gəzdiyimiz zaman heç bu məsafə də yox idi.


Bir gün Abbasi xəlifəsi Mənsur Dəvaniqi öz vəziri Rəbi ibn Yunisə deyir:
Əgər ölüm olmasaydı, dünya nə qədər gözəl olardı!. Rəbi etiraz edib söyləyir: Elə dünyanın bütün xeyri-mənfəəti ölümdədir.
Xəlifə heyrətlə soruşur:
Nə danışırsan?. Vəzir belə izah edir: Əgər ölüm olmasaydı, sən bu gün xəlifə olmazdın. (Yəni səndən əvvəlki xəlifə ölməsəydi, hakimiyyət sənə yetişməzdi).

Ömər ibn Xəttab axşamlar geyimini dəyişib şəhər içinə çıxır və camaatın evdə nə etməsi ilə maraqlanırdı.
Bir axşam o, süd satan bir qadının evinin qapısına gəlir. Qadın öz qızı ilə səhər satmağa aparacağı südü hazırlayırdı.
Ömər eşidir ki, ana qızına deyir:
Gəl südə bir az su qataq ki, çox olsun!.
Qız cavab verir:
Axı, xəlifə bunu qadağan edib!.
Ana:
Gecənin bu aləmində xəlifənin bizdən nə xəbəri var?.
Qız etiraz edir:
Əgər xəlifə görmürsə, Allah görür!.

Bu sözlər Ömərin elə xoşuna gəlir ki, oğlu Asimi həmin qızla evləndirir. Ədaləti ilə tanınmış Əməvi xəlifəsi Ömər ibn Əbdüləziz də onların qız nəvəsidir.

Leysilər sülaləsinin hökmdarı Yəqub ibn Leys bir dəfə ağır xəstələnir.
Ona məsləhət görürlər ki, zəmanəsinin məşhur sufilərindən olan Səhl ibn Abdullahdan onun barəsində dua etməsini xahiş etsin.
Səhl ibn Abdullah əmirin sağalması üçün dua edir. Yəqub ibn Leys sağalandan sonra Səhl üçün pul göndərir.
Lakin Səhl ibn Abdullah pulu geri qaytarıb, əmirə belə xəbər yollayır: Mən indiyə kimi nə əldə etmişəmsə, sərvətlə yox, fəqirliklə əldə etmişəm.
Əgər dünya malına aludə olsaydım, heç bir duam qəbul olmazdı.