xatırladırdı. Ata-
anası: "Ay bala, hara gedirsən?
Heç olmasa uşağı saxla, biz
baxarıq" - desələr də, o balaca
qızını da götürüb şəhərə gəlmiş,
balaca bir evi kirayələyərək, orda
özünə iş tapıb məskunlaşmışdı.
Fəhləliklə balasını böyüdərək,
bütün fikrini, aylıq maaşını evin
kirayəsinə və qızının təhsilinə
çatdırmağa yönəltmişdi. Yenidən
evlənmək heç yadına düşmürdü.
Ən böyük arzusu, qızını ali təhsilli
görmək idi. Bunun üçün lazım
olan hər şeyi edir, hər zəhmətə
qatlaşırdı. İlahə də atasının
əziyyətini yerdə qoymadı.
Lazım olan balı yığıb ali məktəbə
qəbul oldu. Artıq illər keçmiş, qızı
məzun olmağa hazırlaşırdı. Onu ağ
həkim xalatında təsəvvür edəndə
qürurdan ürəyi yerindən çıxırdı
atanın. İndi bircə qalır onu halal
süd əmmiş biri ilə evləndirmək.
Tanımadığı üçün şəhər camaatına
o qədər də etibar etmirdi, amma
kənddə elə öz qohumları keçən il
ona qızı istədiklərini eşitdirmişdi.
Əslini-kökünü tanıdığı yaxşı bir
ailə idi. Lakin onlara qəti bir söz
deməmişdi: "Qız oxuyur", deyib
söhbətin üstündən keçmişdi. Bu
barədə İlahə ilə də danışmamışdı.
Bu il hər yay olduğu kimi kəndə
gedəndə münasib bir vaxtda bu
barədə qızı ilə danışmağı
düşünürdü. Qapının zənginə
fikirdən ayıldı. Ceyhun idi:
-Salam, Mahmud əmi.
-Salam, oğlum, xoş gördük!
Gözlə, indi gəlirəm.
Ceyhun onun iş yoldaşı idi. Atası
vaxtsız öldüyündən ailənin bütün
ağırlığı onun çiyninə düşmüşdü.
Məktəbli olarkən bir tikə çörək
qazanmaq üçün özünü hər işə
vermişdi. Bacısı və anası ilə birgə
yaşayırdı. Çox zəhmətkeş və saf
insan olduğu üçün Mahmud kişi
onun xətrini əziz tuturdu. Çox
vaxt birgə olardılar, evdə dadlı bir
yemək olanda onu evlərinə
gətirər, üçü birgə deyə-gülə süfrə
arxasında əyləşərdilər.
Ceyhun Mahmud kişinin ardınca
evə boylandı, həmişə bu vaxt
İlahə də dərsə gedərdi və birgə
çıxardılar evdən. Yadına düşdü ki,
artıq dərslər qurtarıb və İlahə
artıq hər səhər onlarla birgə
evdən çıxıb dərsə getməyəcək,
həsrətlə köksünü ötürdü.
Mahmud