İlahə uçurdu, yerimirdi. Altayın
dodaqları dəyən yerlər sanki od
tutub yanırdı. Bu halla evə necə
gəldiyini də bilmədi. Bir də gördü
qapılarının qarşısında dayanıb.
Atasının iş vaxtı qurtardığına görə
artıq evdə olmalı idi. Yəqin ki,
indi intizarla qızının yolunu
gözləyirdi. Özünə bir anlıq nifrət
etdi atasına yalan danışdığı üçün.
Qrup yoldaşları ilə birgə
olduqlarını söyləmişdi. Axı bu il
ali məktəbi başa vururdu. Bu
münasibətlə yığıncaq
keçirəcəkdilər. Bu sözdə həqiqət
vardı. Lakin yığıncaq elə dünən
bitmişdi: "Gecəni rəfiqəmgildə
qalacam"- desə də, Altayla
olmuşdu. Atası ona inanıb, etibar
etdiyi üçün etiraz etməmişdi. İndi
atasının gözlərinə necə baxacağını
fikirləşərək, bir az qapının ağzında
dayandı, saçlarına, üst-başına
yenidən əl gəzdirdi. Qapını açıb
evə daxil oldu. Atası ümumi
otaqda oturub televizora baxırdı.
Ona gəldiyini hiss etdirmədən
otağına keçmək istədi, lakin gec
idi, onu görmüşdü:
-İlahə, gəldin qızım?
Üzünə baxmadan cavab verdi:
-Hə atacan, necəsən? Günün necə
keçdi, mən olmayanı?
-Mən yaxşıyam qızım, elə
həmişəki kimi. Sən necəsən,
yığıncağınız necə keçdi? Danış bir
az.
-Atacan, sonra danışaram, nəsə
başım ağrıyır. Yatmaq istəyirəm
bir az.
-Qızım, bəlkə acsan, yemək da
hazırlamışam. Yemək ye, sonra
yat.
-Sağ ol atacan, ac deyiləm.
Yaxınlaşıb atasının üzündən öpdü.
Mahmud kişi qabarlı əli ilə onun
saçını sığallladı. İlahə yaşarmış
gözlərini gizlətmək üçün, üzünü
çevirərək, cəld otağına keçdi.
Üzüqoylu çarpayısına döşəndi,
yanaqlarından axan göz yaşları
yastığını islatdı. Elə bu vaxt
telefonuna gələn mesajın
melodiyası eşidildi. Altaydan idi:
"İlahəm mənim, elə indi ayrıldıq,
artıq darıxıram sənin üçün".
Bunları oxuduqca, üzündə
təbəssüm yarandı, unutdu bir anlıq
hər şeyi. Altayı fikirləşərək
yuxuya getdi.
Onlar şəhərdə kirayə tutduqları
balaca bir evdə yaşayırlar. Anası
İlahənin 10 yaşı olarkən ağır
xəstəlikdən vəfat etmişdi.
Mahmuda, evində hər şey ona
sevimli yoldaşını