yenidən geri
qayıdırdı. Göz qarşısında
əsrarəngiz bir mavilik, bir gözəllik
vardı .Dənizin səsi onların səsinə
qarışmışdı, onlarla söhbətləşirdi
sanki. Sükutu Altay pozdu:
-İlahə, bir azdan hərəniz bir yerə
gedəcəksiniz, bu il axırıncı ilinizdi.
Darıxacaqsız bir-birinizçün?
-Əlbəttə darıxacam. Heç təsəvvür
etmirəm onlarsız nə edəcəm?!
-Bəs məni görməsən necə,
darıxmazsan?
İlahə gözlərini yerə dikib susdu.
Altay qarşısına keçdi, əli ilə onun
başını qaldırıb gözlərinə baxdı:
-Niyə susdun? Mən heç burdan
getmək istəmirəm. İlahəm, səni
tanıdığım bu az müddət içində çox
sevdim. Həyatımda ilk dəfədir
belə hisslər keçirirəm. Sən
qarşıma çıxan gündən həyatım
dəyişib.
Yer İlahənin ayağının altından
qaçdı. İndiyə kimi heç kim ona
belə sözlər deməmişdi. Düzdü
onu sevən oğlanlar çox olmuşdu,
ancaq heç kim cəsarət edib ona
belə sözlər deməmişdi. Bəlkə də
özü heç kimə bu ixtiyarı
verməmişdi. Bütün bunlar yeni idi
onun üçün, Altay xoşuna gəlirdi.
Dinmədən yoluna davam etməyə
başladı. Altay bildiyi bütün gözəl
sözləri ona deyərək onun tam
etimadını qazandı, ona öz telefon
nömrəsini verdi. Hər şey bundan
sonra başladı. Telefonuna gələn
sevgi dolu mesajlar, hər gün
dərsən çıxarkən Altayla birgə
gələrkən, yolda Altayın ona dediyi
şirin, sehrli, sevgi dolu sözləri onu
özünü nağıllar aləmində hiss
etməyə vadar idi. Çox xoşbəxt idi.
Sevgi ilə dolu gənc qəlbi sinəsinə
yerləşmirdi.
***
Ceyhun Mahmud kişi ilə birgə
nərd oynayırdı. İlahə onlara çay
verir, uduzan Ceyhunun pərt
olmasını görüb ləzzətlə gülürdü.
Ceyhun İlahənin gülüşünü görüb
gülümsündü, uduzması yadından
çıxdı. Bu qız güləndə, dodağından
qabaq gözləri gülür. Necə də
gözəl yaraşır ona gülmək,
görəsən özü bilirmi bunu?
İlahəyə bəslədiyi təmiz hisslərini
indiyə kimi dilinə gətirə
bilməmişdi. Atasını erkən
itirdiyinə görə, Mahmud kişini
atası gözündə görürdü. Artıq neçə
illərdi onu tanıdığına görə
arzularından da xəbərdardı. Bilirdi
ki, ən böyük arzusu