u İlahəni
xoşbəxt görməkdi. Bu artıq
Ceyhunun da arzusu idi. Ancaq
fərq onda idi ki, İlahəni o özü
xoşbəxt etmək istəyird. Onu o
qədər çox sevirdi ki... Bircə
hisslərini dilə gətirə bilsəydi. Niyə
hər dəfə danışmaq istəyəndə
bütün sözlərin yadından çıxmasını
anlaya bilmirdi. Özünə acığı
tuturdu,ancaq özü ilə bacarmırdı.
Söz demək bir yana, utandığından
İlahənin üzünə şax baxa bilmirdi.
İlahə onun hisslərindən
xəbərdardı, hərdən buna görə onu
cırnatmağı da unutmurdu. Elə bil
oğlanın hər dəfə onunla
danışarkən sıxılıb, utanmasından,
rəng-verib, rəng almasından həzz
alırdı.
İlahənin süzdüyü çayı içib
sağollaşdı, artıq gec idi. Evə
getmək lazım idi. Mahmud kişi ilə
əl verib görüşdü, İlahə də
göyərçinə bənzər balaca ağ əlini
uzatdı. Ceyhun ağ göyərçini
qabarlı möhkəm əlinə aldı,
incidəcəyindən qorxurmuş kimi
tez də əlini çəkdi.
Bayırda gözəl yay havası vardı.
Hələ havalar tam qızmamışdı,
yoxsa şəhərin bürküsünə dözmək
çox çətin olur. Sərin meh bir
sərinlik gətirdi canına. İlahəni
düşündü, bu il ali məktəbi
qurtardı. Ceyhun alın təri ilə
qazandığı pullarla öz toyunun hər
hazırlığını görmüşdü. Keçən il
bacısına toy etdi. Atalıq etdi ona,
qoymadı kiminsə yanında başı
aşağı olsun. Hər zəhmətə qatlaşıb
toyunu layiqincə etdi, kürəkən də
yaxşı insandı.Hələ bir pis
hərəkətini görməyib. Anası da :
"Ay bala, evlən. Mən də nəvə
görüm"- deyir həmişə. Əsl
vaxtdı . "Görəsən anamı
göndərim İlahənin özü ilə
danışmamış? Yox, yaxşısı budu
əvvəl özü ilə danışım".
***
-Sən mənə inanmırsan İlahəm?
Deyirəm axı sevdiyin filmi
tapmışam, gedək evimə birgə
baxaq, xahiş edirəm.
-Yox Altay, yaxşı düşməz. Yaxşısı
budur, diski ver mənə özüm evdə
baxım.
-Yoox, elə şey yoxdu. Birgə
baxacayıq vəssalam. Yoxsa sən
mənə inanmırsan? -İlahə nə
deyəcəyini bilmirdi, Altay artıq
neçə müddətdi onu evinə dəvət
edirdi. Altayı nə qədər çox sevsə
də hər dəfə bir bəhanə ilə onun
evinə getməyə etiraz edirdi. İndi
isə Altay əl çəkmək bilmirdi:
-Film