Şəhərin səs-küyündən uzaq,
təbiətin qoynunda istirahət başqa
bir aləmdir. Gözoxşayan yaşıllıq,
sakitlik, quşların cəhcəhi insanın
əsəblərini dincəldir.
Oğlanlar həvəslə kabab çəkmək
üçün odun tədarükü görür, qızlar
isə yaşıl otların üzərinə süfrə salıb
gətirdikləri nemətləri üzərinə
düzməklə məşğul idilər.
Yaxınlıqda dəniz yerləşirdi.
Yeyib-içdikdən sonra dənizə
düşəcəkdilər. Şən səs-küy ətrafı
götürmüşdü. İlahə həvəslə
gətirdikləri meyvəni yuyurdu.
Yanlarından şırıltı ilə bulaq axırdı,
göz yaşı kimi dumduru olan
bulağın suyu buz kimi idi. Hər
addımında kömək etmək bəhanəsi
ilə yanında olan Altay bulaqdan su
götürərək qaba tökdü. Əynində
mavi rəngli idman forması olan
İlahə çox gözəl görünürdü,
əyiləndə açıq qoyduğu sarışın
saçları bir pərdə kimi üzünü
gizlədirdi. Altaya da ağ rəng
köynəyi və beldən aşağı düşən
dar cins şalvarı çox yaraşırdı.
Söhbət əsnasında əli ilə alnına
düşən tellərini arxaya etsə
də,sözəbaxmayan tellər yenidən
alnına düşürdü. Altayı tanıdıqları
müddətdə ona qarşı qəribə hissləri
baş qaldırmışdı. Lakin nəzərləri
toqquşanda onun baxışlarına dözə
bilmirdi, sıxılırdı. Altay imkan
düşdükcə ona daha çox yaxınlaşır,
yanından əl çəkmirdi. İlahə
gülümsünüb ondan uzaqlaşdı,
artıq süfrə hazır idi.
Faiq "kabab qanlı, igid canlı "-
deyərək əlində xına kimi qızarmış
şişləri tutaraq, süfrəyə yanaşdı.
Bişmiş kababları qaba
çəkib ,üstünə doğranmış soğan-
göyərti qarışığı vurdular. Hamı
süfrənin ətrafına toplandı. Məzəli
söhbətlər, şən gülüşlər meşənin
sakitliyini pozdu. İlahə isə
həmişəkindən daha az danışırdı.
Buna səbəb Altayın ona zillənmiş
oğrun baxışları idi. Bir azdan
süfrəni yığışdırıb maşınlara
doluşdular. Dəniz kənarına
düşdülər. Hava hələ tam
qızmadığından su sərin idi. İlahə
ayaqqabılarını soyunub əlinə
almışdı, şalvarının balaqlarını
islanmaması üçün qatlamışdı.
Dəniz kənarı boyu ikibir, üçbir
gəzişirdilər. Altay da onun yanı ilə
gedirdi. Dənizin lacivərd dalğaları
sahilə çırpınır,